Minamata

Με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει τελειώσει και οι φωτογραφίες του από τα μέτωπα των μαχών του Ειρηνικού να έχουν καθορίσει την εικόνα που είχε το αμερικάνικο κοινό για τον πόλεμο, ο Γιουτζίν Σμιθ έχει αποτραβηχτεί από την ενεργό δράση και την κοινωνία. Μέχρι την στιγμή που του προτείνουν να φωτογραφίσει για λογαριασμό του περιοδικού “Life” τις επιπτώσεις που έχει στους κατοίκους η δηλητηρίαση των νερών από τα απόβλητα ενός χημικού εργοστασίου στη Μιναμάτα της Ιαπωνίας.

Η καλογυρισμένη ταινία του Άντριου Λέβιτας που έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο 70ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου φωτογράφου Γιουτζίν Σμιθ  σηματοδοτεί την επιστροφή του Τζόνι Ντεπ στους μεγάλους ρόλους. Το «Minamata» παρά την τυφλή εφαρμογή όλων των κλισέ του βιογραφικού δράματος που συνδυάζεται με την πολιτική καταγγελία δεν είναι ασήμαντη ταινία. Κρατάει σε εγρήγορση τον θεατή χάρη στη δύναμη της επίκαιρης ιστορίας, έχει έντιμες προθέσεις και η στρωτή αφήγηση του κάνει την πλοκή να ρέει με ευκολία. Φυσικά προσθέτει πόντους στην αξία του φιλμ η φιλότιμη προσπάθεια του πρωταγωνιστή να προσδώσει στο ρόλο του τα καθοριστικά ψήγματα της αλλαγής που θα οδηγήσουν σε μια νέα και περισσότερο ουσιαστική φάση τη ζωή του.