Ανάμεσά μας

O 13χρονος Αχμέντ δεν συμπεριφέρεται σαν τα άλλα παιδιά της ηλικίας του στη μικρή βέλγικη πόλη όπου ζει. Η απότομη στροφή του προς τη θρησκεία και τη φανατισμένη ιδεολογία του ιμάμη του, τον απομακρύνει από την οικογένεια και τους φίλους του: δεν εγκρίνει το γεγονός ότι η μητέρα του πίνει κρασί, απορρίπτει τα ρούχα που φοράει η αδελφή του, αρνείται να σφίξει το χέρι της μαθηματικού του, Ινές, μιας και εκείνη δεν είναι «αγνή». Όταν δεν περνά τον καιρό του σε προσευχές και θρησκευτικές τελετές, παρακολουθεί βίντεο που σχετίζονται με τη τζιχάντ. Όταν ο ιμάμης του κατηγορεί την Ινές για αποστασία, μπαίνει στον Αχμέντ μια τρομακτική ιδέα.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το σινεμά των Νταρντέν δεν διαπνέεται από εντιμότητα και ειλικρίνεια. Από τα πρώτα τους φιλμ δείχνουν αφοσιωμένοι σε ένα στρατευμένο πολιτικό σινεμά που υπερασπίζεται τους κοινωνικά και ταξικά αδύναμους και στηλιτεύει τους μηχανισμούς εκμετάλλευσης τους από τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα εξουσίας.

Ο βασικός λόγος της απήχησης τους είναι η απόσταση ασφαλείας που κρατάνε από το μελό και την κατασκευασμένη συγκίνηση καθώς και ο ψύχραιμος, νηφάλιος και μεστός πολιτικός λόγος τους. Δυστυχώς τα τελευταία, θεμελιώδη για το κινηματογραφικό σύμπαν τους, στοιχεία φαίνεται να απουσιάζουν από τον «Νεαρό Αχμέντ» όπου χρησιμοποιείται μια ιστορία ενηλικίωσης για να σχεδιαστεί με όχι και τόσο γλαφυρό ύφος ένας κόσμος τυφλού φανατισμού και παράλογου μίσους.

Το φιλμ κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών επειδή το θέμα είναι καυτό και επίκαιρο (Ευρώπη και ισλαμισμός) αλλά και λόγω της γενναιότητας των αδελφών Νταρντέν να το θίξουν. Όμως εδώ οι βέλγοι σκηνοθέτες πιάνονται αδιάβαστοι καθώς χάνουν το αψεγάδιαστο μέχρι πρότινος κριτικό πνεύμα τους: δεν είναι ευδιάκριτοι οι λόγοι της μεταμόρφωσης του νεαρού Αχμέντ σε φανατισμένο μουσουλμάνο ούτε πείθουν απόλυτα τα κίνητρα της εκδικητικής του μανίας.

Ειδικά από τη στιγμή που γίνεται γνωστό ότι η δασκάλα του είναι το πρόσωπο που τον βοήθησε να ξεπεράσει το πρόβλημα δυσλεξίας του όταν ήταν πέντε χρονών, η συγκεκριμένη τροπή γίνεται ακόμη πιο αδέξια και προσχηματική. Σίγουρα η πιο αδύναμη ταινία στη φιλμογραφία των Νταρντέν αλλά οι πιστοί φίλοι τους κάτι θα βρουν για να πιαστούν σφιχτά από τα λιτά καρέ τους.