Ο Παράδεισος έπεσε στη Γη

Υπόθεση

Ένας παλαιστίνιος σκηνοθέτης ψάχνει να βρει χρηματοδότες για τη νέα του ταινία. Μέρα με τη μέρα συνειδητοποιεί ότι κάτι τέτοιο είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί στην πατρίδα του οπότε αναγκάζεται να ξενιτευτεί.

Παράδεισος και κόλαση μαζί

Όσοι έχουν δει την «Θεϊκή παρέμβαση», την ταινία που χάρισε στον Ελία Σουλεϊμάν το 2002 τη διεθνή αναγνώριση, ξέρουν τι να περιμένουν στο «Παράδεισο που έπεσε στη γη». Όμως εδώ η ειρωνική ματιά του σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή γέρνει περισσότερο προς το δράμα κι όχι στην κωμωδία. Δεν λείπουν φυσικά οι κωμικές εκρήξεις στα σπονδυλωτά σκετς που διαλύουν το φιλμικό σύμπαν με αφορμή την αραβοϊσραηλινή επεισοδιακή συνύπαρξη στην Παλαιστίνη.

Όμως το βλέμμα του πρωταγωνιστή- ένας αμίλητος και ανέκφραστος Σουλεϊμάν που θυμίζει τον κύριο Ιλό του Τατί- καταγράφει τα μικρά και μεγάλα σκετς μιας ελλειπτικής ιστορίας κομμένης στα δύο (η ζωή στη Παλαιστίνη κι η ζωή μακριά από την Παλαιστίνη) με βασικό εργαλείο την κούραση και ίσως την παραδοχή ότι αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει. Απόδειξη η επαφή με τη Δύση. Στους δύο πυλώνες του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, ο ήρωας αναζητά την ελπίδα. Αυτό όμως που θα συναντήσει είναι ο ίδιος παραλογισμός, η ανάλογη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος, ένα πανομοιότυπο κλίμα αβεβαιότητας και απειλής.

Ο αληθινός κόσμος δεν είναι πλασμένος για πρόσωπα ανέκφραστα και μελαγχολικά. Εκείνα ζουν στο δικό τους φανταστικό κόσμο που βρίσκεται μακριά από κάθε παράδεισο και κόλαση. Εκεί δηλαδή που κατοικούν όλοι οι υπόλοιποι όπως μαρτυρά κι η εναρκτήρια σεκάνς με το σπαρταριστό επεισόδιο στην εκκλησία της Ναζαρέτ, που είναι και η μοναδική σκηνή που απουσιάζει ο ήρωας.