Το μεγάλο ταξίδι της μέρας στη νύχτα

Ένας άντρας επιστρέφει στην πόλη και μαζί στις αναμνήσεις μιας γυναίκας την οποία γνώρισε είκοσι καλοκαίρια πριν. Μια προσωπική αναζήτηση στην οποία οι μνήμες και το σινεμά συναγωνίζονται για το ποιο βρίσκεται μακρύτερα από την πραγματικότητα.

Πέρα από κατόρθωμα κινηματογραφικής τεχνικής, η ταινία του Μπι Γκαν συμβάλλει καθοριστικά στην διεύρυνση της δύναμης του σινεμά να αφηγείται με τον τρόπο που μόνο «μυστηριώδεις» ανθρώπινες λειτουργίες (η μνήμη, η ονειρική φαντασία, οι περιπετειώδεις δηλαδή τρόποι του μυαλού να συνδέει οπτικοακουστικά γεγονότα διάσπαρτα σε μια ζωή) καταφέρνουν.

Ένα απωανατολικό, μεταμοντέρνο διάβασμα στο νουάρ, διάστικτο με ρομαντικές νύξεις λαογραφικές, μυθικές (ο Ορφέας στον Άδη), αισθησιακές, που στο περίφημο δεύτερο μέρος του, σε ένα κατασκευαστικής απόλαυσης ωριαίο αδιάλειπτο πλάνο «σινεμά μέσα στο σινεμά», συναντά έναν-έναν τους συμβολισμούς του (το πινγκ πονγκ, τα κόκκινα μαλλιά, το όνομα σαν σινεμά, το μήλο, το ξόρκι), επιτυγχάνοντας όμως, απείρως παραπάνω, να διαβεί το κατώφλι του νοσταλγικού μυαλού και να περπατήσει τους μεθυσμένους ονειροδιαδρόμους του.