Ενα ντιβάνι στην Τυνησία

Υπόθεση

Μετά την επιστροφή στην πατρίδα της, την Τυνησία, η Σέλμα, αρχίζει να υποδέχεται πελάτες ως ψυχαναλύτρια και έρχεται σε επαφή με μία σειρά από ιδιόρρυθμους τύπους.

Η Λαμπιντί μιλά για την ταινία της

«Οι ταινίες ήταν πάντα μέρος της ζωής μου. Οι εικόνες, οι ηθοποιοί, οι ιστορίες και η ενέργεια στην κινηματογραφική αίθουσα είχαν πάντα μία μυστικιστική επίδραση πάνω μου. Αλλά η ιδέα μιας τέτοιας καριέρας ήρθε αργότερα. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια Τυνήσιων μεταναστών, μακριά από τον κόσμο του σινεμά και της κουλτούρας με την ευρύτερη έννοια. Όταν ήμουν νεαρή, η επιλογή μιας καλλιτεχνικής καριέρας ήταν μια υπέρβαση που δεν μπορούσα να κάνω.

Αντ’ αυτού, μελέτησα «ασφαλή» πεδία όπως πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και μετά έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη τράπεζα. Όταν διέγραψα αυτά από τη λίστα μου και ξεπέρασα το θέμα της υλικής ασφάλειας και αγωνίας για επιβίωση, ένιωσα ένα μεγάλο κενό. Άρχισα να γράφω ξανά, ανέσυρα παλιά κείμενα και σκαριφήματα σεναρίων που είχα δουλέψει όταν ήμουν φοιτήτρια. Η ανάγκη μου να κάνω ταινίες ήταν εμφανής.

Τα πέταξα όλα και δούλεψα από την αρχή (Αν και ανακάλυψα αργότερα ότι τελικά ποτέ δεν ξεκινάς από την αρχή. Κάθε εμπειρία φαίνεται χρήσιμη σε κάποια φάση). Άρχισα να διδάσκω τον εαυτό μου σκηνοθεσία. Έσκυψα πάνω από εκατοντάδες βιβλία, ήρθα σε επαφή με ανθρώπους που είχαν σχέση με τον κινηματογράφο. Δοκίμασα πράγματα με την κάμερα, έγραψα πολύ. Ανακάλυψα το έργο ηθοποιών, όπως της Γαλλίδας Isabelle Carré, την οποία είχα την τύχη να βοηθήσω για μερικούς μήνες, όταν σκηνοθετούσε ένα έργο που είχα μεταφέρει στο θέατρο. Ήταν μια αποκάλυψη. Ήξερα ότι το να σκηνοθετώ ηθοποιούς θα ήταν στην καρδιά της δουλειάς μου».