Μόνοι στο Παρίσι

Υπόθεση

Ο Ρεμί και η Μελανί ζουν στο Παρίσι. Μένουν τόσο κοντά, έχουν κοινές ανησυχίες και γούστα, ακολουθούν την ίδια πορεία καθημερινά αλλά δεν γνωρίζονται. Το αν θα καταφέρουν να βρεθούν είναι τελικά ζήτημα μόνο τύχης;

Παρίσι, η πόλη του έρωτα και της μοναξιάς

Μοιάζει να παλεύουν δύο αντίρροπες δυνάμεις μέσα στο μυαλό του Σεντρίκ Κλαπίς. Από τη μια δείχνει με κάθε μέσο την αποστροφή του για την πόλη που μέσα στο χάος και τον φρενήρη ρυθμό της δεν αφήνει τους πολίτες της να ανασάνουν καταδικάζοντας τους στην απέραντη μοναξιά κι από την άλλη δηλώνει αθεράπευτα ερωτευμένος με τον διαχρονική ικανότητα της «πιο ερωτικής πόλης στον κόσμο» να φέρνει την ανατροπή στις ζωές των παριζιάνων.

Ο Κλεπίς («Όταν λείπει ο γάτος», «Η ηδονή της παρανομίας» κλπ) επιθυμεί να είναι ακριβοδίκαιος εδώ με, ευτυχώς, όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια γίνεται. Βάζει τους δύο ξένους μεταξύ τους πρωταγωνιστές να ακολουθούν σχεδόν πάντα τον ίδιο δρόμο αλλά να μην συναντιούνται ποτέ εξαιτίας μιας σαδιστικής συμπεριφοράς της θεάς τύχης.

Το τρυφερό, ιδιόρρυθμο αλλά και ελάσσονος αξίας «Μόνοι στο Παρίσι» μοιάζει να απευθύνεται μόνο στους ερωτευμένους αλλά έχει την ιδιαιτερότητα στην αφήγηση της για να αγγίξει και τους πιο κυνικούς ή απογοητευμένους. Οι τελευταίοι θα βρουν πολλά κοινά με τους ήρωες ειδικά από τη στιγμή που το ανάλαφρο στόρι με τα παιχνιδιάρικα σκετς, ενίοτε συμπληρώνεται και με μερικές άκρως συγκινητικές εξομολογήσεις όπως εκείνη του Ρεμί στον ψυχαναλυτή του που αφορά σε μια αθεράπευτη απώλεια από τα παιδικά του χρόνια.