Φίλοι για μια ζωή: H Ειρήνη Φαναριώτη κάνει φιλοζωϊκή… εκστρατεία

Η ηθοποιός Ειρήνη Φαναριώτη ανήκει σ’ εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που η ζωή τους καθορίζεται εν πολλοίς από τον αγώνα υπέρ των ζώων. Όχι μόνο των δικών της – μιας σκυλίτσας και δύο γατιών – αλλά των ανώνυμων, φοβισμένων, εγκαταλελειμένων, πεινασμένων, κακοποιημένων ζώων εκεί έξω που σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι χιλιάδες.

Συχνά επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Αγρίνιο μόνο για να συνδράμει στη φροντίδα των αδεσπότων της περιοχής που αυξάνονται και πληθύνονται με αμείωτο ρυθμό. ‘Οταν επιστρέφει στην Αθήνα, στην πόρτα την περιμένει η Δόμνα, το σκυλί που την εκπαίδευσε στη νέα της ζωή. Και την οδήγησε σε μια ωραία ιδέα: To Stray Stories.

Αλλά επειδή μεγάλωσα στην επαρχία υπήρχε πάντα η αντίληψη ότι τα ζώα δεν είναι για μέσα στο σπίτι.
Η Δόμνα μπήκε στο σπίτι και στη ζωή μου πριν σχεδόν 9 χρόνια, όχι από ανάγκη δική της – αν και δεν θα ζούσε σήμερα αν δεν την είχα πάρει – αλλά από ανάγκη δική μου – που τότε δεν υπήρχαν ακριβώς τα λόγια για να εκφραστεί. Απλώς την είδα, έτσι μια μικρή μπαλίτσα να τρέχει μέσα σε ένα χωράφι και σκίρτησα. Και πίστεψέ με, είχα χρόνια να σκιρτήσω έτσι.

Αυτή η αθωότητα στο βλέμμα της, στο παιχνίδι.Αυτή η καλοσύνη και η ανιδιοτελής αγάπη της με έκαναν καλύτερο άνθρωπο, πιο κοινωνικό, πιο ανοιχτό σε κοινωνικά ερεθίσματα, πιο ευαισθητοποιημένο για όλα όσα συμβαίνουν έξω από την ζώνη ασφαλείας μου και μου χάρισαν στιγμές χαράς και πολλά χαμόγελα. Κανείς δεν μπαίνει στο σπίτι χωρίς να ξεχωρίσει την καλοσύνη αυτού του πλάσματος είτε είναι εξοικιωμένος με τα ζώα είτε όχι.

Είναι η συνεργός μου και η αιτία που κάνω ό,τι κάνω σήμερα για τα ζώα. Έτσι άρχισα σιγά σιγά να παρατηρώ τα αδέσποτα και τις ανάγκες τους και να θέλω να γίνω μέρος μιας προσπάθειας για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά.

Έφτιαξα ένα κανάλι στο YouTube που λέγεται Stray Stories και στο οποίο σε κάθε επεισόδιο βρισκόμαστε φίλοι, συνεργάτες ηθοποιοί -κι όχι μόνο- που έχουμε υιοθετήσει ζώα από το δρόμο ή σε ανάγκη και συζητάμε γι’ αυτή την εμπειρία αλλά και για άλλα σημαντικά θέματα γύρω από τα αδέσποτα και τις ανάγκες τους. Έχει πολύ χιούμορ όλο αυτό αλλά και συγκίνηση και προβληματισμό και μια ανακούφιση για το ότι είμαστε πολλοί.

που έχει, όπως σχεδόν κάθε επαρχία, πολλά προβλήματα στο κομμάτι των αδέσποτων. Για μένα δε νοείται πολιτισμός χωρίς τον περιορισμό των αδέσποτων από τους δρόμους αλλά και την ευζωία όλων των ζώων.Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα βαρβάτο νομοθετικό πλαίσιο που να προστατεύει όλα τα ζώα.Τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για πρόοδο και για συνέχιση του ελληνικού πολιτισμού.