Ο δρόμος της επιστροφής

Υπόθεση

Ο Τζακ Κάνινγχαμ στο γυμνάσιο ήταν το παιδί – φαινόμενο στο μπάσκετ, που κατάφερε να πάρει πλήρη υποτροφία για το πανεπιστήμιο, όταν ξαφνικά τον παίρνει η κάτω βόλτα. Βιώνει μία ανυπολόγιστη απώλεια και «βυθίζεται» στο αλκοόλ, γεγονός που του κοστίζει το γάμο του και κάθε ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Όταν του ζητείται να προπονήσει την ομάδα μπάσκετ του πανεπιστημίου του που βρίσκεται σε πτώση, αποδέχεται την πρόταση. Καθώς οι παίκτες δένουν μεταξύ τους ως ομάδα και πετυχαίνουν τη μία νίκη μετά την άλλη, ο Τζακ αισθάνεται ότι ίσως έχει βρει τελικά ένα λόγο για να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του.

Ομαδικό πνεύμα, ατομική διάκριση

Ο Γκάβιν Ο’ Κόνορ χωρίς να είναι κάνας σπουδαίος σκηνοθέτης ξέρει πώς να συντηρεί το ενδιαφέρον στις ταινίες του όπως είχε αποδείξει και στο παρελθόν με τον «Λογιστή» και το «Ζήτημα τιμής» με τον Έντουαρντ Νόρτον και τον Κόλιν Φάρελ από το μακρινό 2008. Εδώ και πάλι ένας αντιήρωας έχει τον πρώτο λόγο βάζοντας ένα προσωπικό στοίχημα που όμως η τελική του έκβαση δεν εξαρτάται αποκλειστικά μόνο από εκείνον. Όλο το βάρος του φιλμ πέφτει στην προσπάθεια του αντισυμβατικού προπονητή να εμπνεύσει τους παίκτες του και να ξανακάνει ομάδα μια χούφτα πιτσιρικάδων (που φυσικά έχουν και τα δικά τους προσωπικά προβλήματα) που έχουν συνηθίσει να χάνουν.

Πιασάρικο τόσο σε θέμα όσο και σε φόρμα, το φιλμ «O δρόμος της επιστροφής» παλεύει να βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ του αθλητικού θεάματος και του υπαρξιακού δράματος αλλά δεν καταφέρνει να αποφύγει μια σειρά από κλισέ που κατευθύνουν την πλοκή σε προβλέψιμα λημέρια. Μια ταινία για την απολύτρωση, τη σημασία των δεύτερων ευκαιριών και την απώλεια, που χτίζεται γύρω από τις φαινομενικά στιβαρές πλάτες του μονοδιάστατου πρωταγωνιστή, τον οποίο υποδύεται με μια συγκρατημένη αλλά και δίχως αυθεντικό πόνο ερμηνεία, ο Μπεν Άφλεκ.