Madre (Εξαφανισμένος)

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την εξαφάνιση του 6χρονου γιου της Έλενα. Στην τελευταία επικοινωνία της μαζί του, ο μικρός τής τηλεφώνησε για να της πει ότι είχε χαθεί σε μια παραλία στη Γαλλία και ότι δεν μπορούσε να βρει τον πατέρα του. Σήμερα, η Έλενα ζει στην ίδια παραλία, και δουλεύει σ’ ένα εστιατόριο. Έχει επιτέλους αρχίσει να αφήνει πίσω της το τραγικό αυτό συμβάν, όταν γνωρίζει έναν γάλλο έφηβο που της θυμίζει έντονα τον χαμένο της γιο. Οι δυο τους θα αναπτύξουν μια σχέση που θα σπείρει χάος και καχυποψίες στους γύρω τους…

Το πρωτόγνωρο για τα κινηματογραφικά χρονικά είναι ότι τρία χρονιά μετά την υποψηφιότητά του για Όσκαρ για την μικρού μήκους ταινίας “Madre”, ο Ροντρίγκο Σορογκογιέν και η καταπληκτική πρωταγωνίστριά του, Μάρτα Νιέτο, επιστρέφουν για να μας αφηγηθούν την συνέχεια της ιστορίας εκείνης μετά το, γεμάτο αγωνία, φινάλε της και πλάθουν μια αναπάντεχη, γεμάτη οξυδέρκεια και ανθρωπιά ταινία, που αναρωτιέται τι συμβαίνει μετά – μετά την απώλεια, μετά την πραγματοποίηση του μεγαλύτερού σου φόβου, μετά την χειρότερη μέρα της ζωής σου.

Αφότου ολοκληρώσαμε την ομώνυμη μικρού μήκους, οι βασικοί συνεργάτες μου κι εγώ μείναμε με μια αίσθηση τεράστιας ικανοποίησης. Από την αρχή κιόλας, είχα αναφέρει σε αυτούς και το συνεργείο μου ότι αυτή η μικρού μήκους ταινία μού έδινε την αίσθηση ότι είναι μια πολύ μεγάλη πρώτη σκηνή μιας μεγάλου μήκους ταινίας. Και όλοι συμφωνούσαν μαζί μου: ήταν προφανές ότι είχαμε στα χέρια μας καταπληκτικό υλικό. Θέλαμε να συνεχίσουμε την ιστορία της Έλενα. Δεν μπορούσαμε να την αφήσουμε έτσι, να βγαίνει τρέχοντας από το σπίτι της, τρομοκρατημένη, γυρεύοντας τον γιο της. Νιώθαμε ότι κάτι της χρωστούσαμε.

Η μεγάλου μήκους ταινία συνεχίζει την ιστορία της Έλενα αρκετά χρόνια μετά. Τι θα συμβεί αν η Έλενα γνωρίσει έναν έφηβο που της θυμίζει τον γιο που έχασε τόσα χρόνια πριν; Ξέρει ότι δεν είναι ο γιος της. Αλλά θέλει να περάσει χρόνο μαζί του. Να τον γνωρίσει. Όταν αρχίσαμε να γράφουμε το σενάριο, δεν ξέραμε γιατί ο Γάλλος έφηβος είναι τόσο ενδιαφέρων για την Έλενα – αλλά, κατά έναν περίεργο λόγο, ταυτόχρονα την καταλαβαίναμε απόλυτα.

Μας άρεσε επίσης η ιδέα να ξεκινήσουμε την ιστορία με σασπένς και να την τελειώσουμε με κάτι εντελώς διαφορετικό. Αλλά αυτό ήταν και η μεγαλύτερή μας πρόκληση: πώς κρατάς το κοινό σου χαρούμενο, όταν δεν παίρνουν αυτό που περιμένουν στο τέλος; Και βρήκαμε την απάντηση: να του προσφέρεις κάτι καλύτερο. Έτσι, η ιστορία μιας μητέρας που αναζητά τον γιο της σε μια μάχη με τον χρόνο, εξελίσσεται σε μια χαμηλών τόνων ιστορία για μια γυναίκα που ζει με τον πόνο της απώλειας και μάχεται να βγει από το σκοτεινό τούνελ, στο οποίο μπήκε τόσα χρόνια νωρίτερα.

H μικρού μήκους ταινία δεν αφορούσε τόσο την μητρότητα, όσο τον φόβο. Το πώς ο φόβος μάς κυριεύει και μας συνθλίβει. Το πώς μερικές φορές αυτό που φοβόμαστε περισσότερο πραγματοποιείται. Το πώς πάντα φανταζόμαστε το χειρότερο. Είναι αδύνατο να αγαπάς όταν σε καταδυναστεύει ο φόβος. Ο φόβος είναι το ακριβώς αντίθετο από την αγάπη, ό,τι πιο μακρινό σε σχέση με εκείνη. Έτσι, η μεγάλου μήκους ιστορία είναι ένα ταξίδι προς την αγάπη. Μια ιστορία που ξεκινά με τρεις χαρακτήρες στο έλεος του φόβου και τελειώνει με δύο χαρακτήρες που βρίσκουν την αγάπη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό που είναι τόσο μυστηριώδες -και υπέροχο- στην αγάπη είναι ότι δεν ακολουθεί την λογική – απλώς σε καταλαμβάνει (όπως και ο φόβος) και εσύ πρέπει να είσαι αρκετά γενναίος και νηφάλιος για να την κοιτάξεις στα μάτια. Αυτή είναι η πρόκληση για το ζευγάρι των κεντρικών πρωταγωνιστών: θα αποδεχθούν ότι είναι στην καρδιά μιας ιστορίας αγάπης; Μια ιδιαίτερης αγάπης. Αγάπης μιας μητέρας για τον γιο της, η οποία εξελίσσεται στον χρόνο. Μιας μητέρας που δεν μπόρεσε να αποχαιρετίσει τον γιο της και που είναι τώρα έτοιμη να το κάνει. Έτοιμη γιατί έχει περάσει αρκετός χρόνος. Μια ερώτηση που θα ήθελα να αφήσω το κοινό να απαντήσει είναι: η ιστορία εξελίσσεται όπως εξελίσσεται επειδή ο Ζαν μοιάζει με τον Ιβάν ή επειδή η Έλενα είναι έτοιμη για να λυτρωθεί από αυτήν την σκέψη; Αν ο Ζαν είχε εμφανιστεί δύο χρόνια πριν, θα είχε την ίδια εξέλιξη η ιστορία; Νομίζω ότι αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Τελικά, το “Εξαφανισμένος” είναι ένα ταξίδι από το σκοτάδι προς το φως. Από τον θάνατο προς την ζωή. Από την ενοχή προς την συγχώρεση. Από τον φόβο προς την αγάπη.