Ο κύριος Τζόουνς

Υπόθεση

Το 1933 ο Γκάρεθ Τζόουνς, ένας φιλόδοξος Ουαλός ρεπόρτερ που έγινε διάσημος όταν συνομίλησε με τον Χίτλερ, ψάχνει να βρει το επόμενο μεγάλο θέμα του . Η Σοβιετική «Ουτοπία » τον απασχολεί και ο Τζόουνς αποφασίσει να ταξιδέψει στην Μόσχα και να επιχειρήσει μια προσωπική συνέντευξη από τον Στάλιν προκειμένου να μάθει πως χρηματοδοτεί την τόσο ταχεία ανάπτυξη της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Λιμός της Ουκρανίας

Σε μεγάλο βαθμό το οικονομικό και τεχνολογικό θαύμα της ΕΣΣΔ των 30ς στηρίχτηκε στη «θυσία» ενός ολόκληρου λαού. Τα εκατομμύρια των ουκρανών που πέθαναν από την πείνα στη διετία 1932-33 και τα παρελκόμενα της συνταρακτικής αυτής ιστορίας (ο κανιβαλισμός, η συγκάλυψη των γεγονότων, η στάση του σταλινικού καθεστώτος) χρησιμεύουν στην πολωνέζα Ανιέσκα Χόλαντ στην κατασκευή ενός φιλμ που θα μπορούσε να μας καθηλώσει. Όμως είναι τόσο επίπεδη και φλύαρη η οπτική της Χόλαντ που ακόμη και στα πιο δυνατά της σημεία – η στιγμή της αποκάλυψης για τον Τζόουνς στο παγωμένο ουκρανικό χωριό όταν συνειδητοποιεί τι είναι το κρέας που του μαγείρεψαν τα μικρά ορφανά παιδιά πχ- «καταφέρνει» να μας αφήσει παγερά αδιάφορους.

Σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η προσπάθεια του ήρωα να επιχειρήσει με κάθε τρόπο να κάνει γνωστή την ιστορία που είδε με τα ίδια τα μάτια του (ένα σχόλιο για το ρόλο της μαχόμενης δημοσιογραφίας ή τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ) αλλά και πάλι η Χόλαντ προβαίνει σε σκηνοθετικά ατοπήματα (αυτός ο ακαδημαϊσμός της…) και σεναριακές αστοχίες. Το αποκορύφωμα της αφέλειας έρχεται όταν ενσωματώνει στην πλοκή της τον Τζορτζ Όργουελ που φαίνεται να επηρεάζεται σε κρίσιμο βαθμό από την ιστορία του Γκάρεθ Τζόουνς στην δημιουργία της «Φάρμας των ζώων» ενώ πραγματικά νιώσαμε να μας κοροϊδεύει όταν ο ήρωας της βρίσκει το δίκιο του χάρη στη γενναιοδωρία του μεγαλοεκδότη Χιρστ.