Τσάρλι

Υπόθεση

Ο Τσάρλι, ένας περιπλανώμενος ονειροπόλος που βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, ξεπηδά από το παρελθόν και προσγειώνεται στο σύγχρονο παρόν. Ένα μεσημέρι, καθισμένος στο παγκάκι ενός πάρκου, ξεφυλλίζει μια εφημερίδα στην οποία υπάρχει ένα μήνυμα αποκλειστικά για αυτόν. Εάν περάσει πέντε δοκιμασίες με επιτυχία, τότε ένας πολύ μεγάλος θησαυρός θα γίνει δικός του.

Φόρος τιμής στον Σαρλό

Δεν είναι άσχημη η ιδέα του Τσαλταμπάση να μεταφέρει στο σήμερα την ανεπανάληπτη φιγούρα του διασημότερου κλοσάρ της μεγάλης οθόνης. Όμως άλλο πράγμα είναι η καλή ιδέα κι άλλο η μεταφορά της στο πανί. Ο σκηνοθέτης Τσαλταμπάσης σωστά κρατά το μικρόφωνο κλειστό- η ταινία «Τσάρλι» είναι βωβή- και επιλέγει να διηγηθεί την ιστορία του με τη σλάπστικ αισθητική που τελειοποίησε ο Τσάρλι Τσάπλιν, ενώ τα βασικά κομμάτια της είναι δανεισμένα από κλασικές δημιουργίες του. Όμως το τελικό σύνολο κρίνεται από απλοϊκό έως αφελές και κακόγουστο. Επιπλέον η κιτς απόδοση της νεοελληνικής πραγματικότητας ως χώρος φιλοξενίας των «κατορθωμάτων» του Τσάρλι καταργεί κάθε προσπάθεια ανάδυσης ενός παλιομοδίτικου ρομαντισμού και δυσχεραίνει τις προσπάθειες του σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή να αφηγηθεί μια πειστική περιπέτεια με συναίσθημα και νοσταλγική διάθεση. Πολλά αστεία είναι εκτός τόπου και χρόνου, με το χειλάκι του θεατή να σκάει σε 2-3 μόλις περιπτώσεις, ενώ η φυσιογνωμική ομοιότητα του Τσαλταμπάση με το προφανέστατα κινηματογραφικό ίνδαλμα του δεν αρκεί να σώσει το φιλμ από την μετριότητα.