Τζότζο
Ο Τάικα Γουαϊτίτι είναι το πρόσωπο που έφερε τα πάνω κάτω στα φετινά όσκαρ (6 υποψηφιότητες) με την τολμηρή αντιπολεμική σάτιρα του η οποία είναι χτισμένη γύρω από έναν διαφορετικό Χίτλερ.
Υπόθεση
Ένα 10χρονο αγόρι στη Γερμανία των τελευταίων ημερών του Β Παγκοσμίου Πολέμου βλέπει την εξιδανικευμένη εικόνα που έχει για τη ζωή του να διαλύεται όταν ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει μια νεαρή Εβραία στη σοφίτα τους. Με μοναδική βοήθεια από τον χαζούλη φανταστικό του φίλο, Αδόλφο Χίτλερ ο Τζότζο ψάχνει να βρει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον ταλαιπωρούν.
Από την stand up comedy στα Όσκαρ
Ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος-κωμικός Τάικα Γουαϊτίτι από την Νέα Ζηλανδία παρουσιάζει μια σπιρτόζα, διασκεδαστική και πρωτότυπη αντιπολεμική σάτιρα, γύρω από το πώς αντιλαμβάνεται ένα μικρό παιδί την φρίκη του πολέμου με πολύτιμο σύμμαχο δίπλα του έναν «φανταστικό» φίλο που του προσφέρει πολύτιμες συμβουλές. Το πλέον προκλητικό στοιχείο του φιλμ έγκειται στην ταυτότητα του εν λόγω «φίλου» που δεν είναι άλλος από τον Χίτλερ! Ο Γουαϊτίτι ( σκηνοθέτης των «Thor: Rangarok» και «Κυνήγι ανθρώπων») ερμηνεύει ο ίδιος τον νευρωτικό, αγαθιάρη αλλά και επικίνδυνα αστείο Χίτλερ που στα μάτια του Τζότζο είναι ο μεγαλύτερος φίλος του.
Η απόφαση του δημιουργού να δώσει στην πολιτική σάτιρα του στοιχεία που δένουν τολμηρά τη παιδική φαντασία με την σκληρή πραγματικότητα δικαιώνεται σε μεγάλο βαθμό. Πολλά στιγμιότυπα σοκάρουν με την ωμή βία τους την ίδια στιγμή που ο ικανότατος Γουαϊτίτι καταφέρνει να τα απονευρώσει είτε με την πρόκληση μιας απίθανα κωμικής ανατροπής είτε με τον σχεδιασμό ενός λυρικού επεισοδίου που βγάζει απέραντη συγκίνηση (τι όμορφη σκηνή εκείνη που ο μικρός ήρωας δένει τα κορδόνια της μητέρας του). Ο βασικός όμως στόχος του είναι να μην περάσει κάποια όρια όσον αφορά το θέμα Χίτλερ.
Δεν είναι και τόσο εύκολο καθώς πολλοί θα βρουν ίσως άστοχη αν όχι προσβλητική τη χρήση του ναζιστή ηγέτη σε μια ιστορία που δεν έχει περιθώριο για γέλιο. Κάτι ανάλογο όμως είχε δοκιμάσει και ο Ρομπερτο Μπενίνι με το «Η ζωή είναι ωραία» αλλά η συνέχεια τον δικαίωσε παρότι και τότε υπήρξαν αντιδράσεις σε πολιτικό επίπεδο ενώ αρκετοί εστίασαν (δικαιολογημένα) στο θέμα της παραχάραξης της Ιστορίας με αφορμή το φινάλε του φιλμ.
Ο «Τζότζο» δεν κάνει τα ίδια λάθη. Με όχημα έμπνευσης κυρίως τον «Μεγάλο δικτάτορα» του Τσάπλιν και με οδηγό το αλάνθαστο παιδικό ένστικτο – στο «Η ζωή είναι ωραία» η δράση καθοριζόταν από τα κόλπα του ενήλικα ιταλοεβραίου ήρωα, εδώ η φρίκη του πολέμου δίνεται μέσα από τα μάτια του Τζότζο – το φιλμ είναι μια σημαντική κραυγή διαμαρτυρίας απέναντι στο μίσος και τις φυλετικές διακρίσεις. Το «Τζότζο» είχε 6 οσκαρικές υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, Β’ γυναικείου ρόλου για τη Σκάρλετ Τζοχάνσον, διασκευασμένο σενάριο για τον Γουαϊτίτι, μοντάζ, καλλιτεχνικής διεύθυνσης και κοστουμιών.
