Ποτέ δεν είναι αργά κύριε καθηγητά
Δεν πρωτοτυπεί στη βασική του ιδέα το φιλμ αλλά έχει τις καλές στιγμές του πολλές από τις οποίες ανήκουν στην πειστική ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ.
Υπόθεση
Όταν ο Ρίτσαρντ, καθηγητής πανεπιστημίου, διαγνωστεί με καρκίνο στο τελικό στάδιο, αποφασίζει να εγκαταλείψει τα προσχήματα και τις κοινωνικές συμβάσεις και να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του όσο πιο έντονα και ελεύθερα γίνεται.
Η λύτρωση της ανίατης ασθένειας
Παρά το καταθλιπτικό θέμα του το φιλμ «Ποτέ δεν είναι αργά κύριε καθηγητά» ισορροπεί μια χαρά μεταξύ δράματος και χιούμορ, μένοντας προσηλωμένο στην προσπάθεια του Ρίτσαρντ να βρει την αλήθεια στη ζωή του έστω και τούτη την ύστατη ώρα.Με καυστικό ύφος, περίσσευμα ειρωνείας,αμείωτο χιούμορ και σαφή διάθεση να σπάσει κάθε ίχνος σοβαροφάνειας, ο ήρωας ορμά στην ζωή που του απομένει με όση δύναμη έχει. Εκτός της θετικής παρουσίας του Τζόνι Ντεπ, η αφήγηση διαθέτει ρυθμό και ενδιαφέρον ενώ δεν περνά απαρατήρητη η προσπάθεια του σεναρίου εκτός της αποφυγής του μελοδραματισμού (όσο είναι δυνατό κάτι τέτοιο λόγω θέματος) να χτίσει χαρακτήρες που βρίσκονται μακριά από τα συνήθη στερεότυπα. Η σχέση του Ρίτσαρντ τόσο με την κόρη αλλά και τη γυναίκα του η οποία τον απατά με τον πρύτανη του πανεπιστημίου έχει τις στιλάτες ανατροπές που απαιτούνται καθώς και 2-3 δυνατές σκηνές που θα ανεβάσουν την συναισθηματική ένταση. Μοιραία όμως το φιλμ υποκύπτει (όπως και ο ήρωας) στην μοίρα του με την επιστράτευση κάποιων εύκολων, διασκεδαστικών λύσεων όταν το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα.
