Πόνος & δόξα
Χάρη στο 21ο και αυτοβιογραφικό φιλμ του Πέδρο Αλμοδόβαρ ο Αντόνιο Μπαντέρας κέρδισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο 72ο Φεστιβάλ Κανών.
Υπόθεση
Ο διάσημος σκηνοθέτης του κινηματογράφου Σαλβαντόρ Μάγιο βιώνει μια προσωπική και καλλιτεχνική κρίση που τον αναγκάζει να στραφεί στο παρελθόν του. Ανοίγοντας το κουτί των αναμνήσεων ταξιδεύει νοερά στην παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, την εποχή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Μια επώδυνη εξομολόγηση
Προφανώς και θέλει κότσια για να μπορέσει ένας διάσημος δημιουργός σαν τον Αλμοδοβάρ να ανοίξει την καρδιά του στο κοινό με τέτοια αποφασιστικότητα και ένα εξομολογητικό κρεσέντο πίκρας και πόνου που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με το κωμικό και ανάλαφρο ως επί το πλείστον (δεν λησμονούμε τις δραματικές πτυχές των ταινιών του) κινηματογραφικό σύμπαν του. Σε κάποιες παλιές ταινίες του βέβαια, όπως την «Κακή εκπαίδευση», το «Μυστικό μου λουλούδι» ή το «Νόμο του πόθου», μας είχε αφήσει να πάρουμε μυρωδιά από κάποιες περισσότερο προσωπικές στιγμές του αλλά εδώ δηλώνει έτοιμος για όλα.
Τα φτωχά παιδικά χρόνια στο χαμόσπιτο-κατακόμβη, το πρώτο ερωτικό σκίρτημα που συμπίπτει με την εποχή που ως παιδί ανακαλύπτει τις ικανότητες του στο να διδάσκει «γνώση», η έντονη σχέση με την μητέρα, τα ξέφρενα πρώτα χρόνια στη Μαδρίτη που είναι «μια αρένα που θυμίζει ναρκοπέδιο», ο δυνατός νεανικός έρωτας για έναν άντρα εθισμένο στις ουσίες, το πέρασμα από την κοκαίνη στην ηρωίνη, η εποχή της καταξίωσης κ.α.
Επιλέγοντας μια αφήγηση ήρεμη και αργή, ο Αλμοδόβαρ πετυχαίνει δύο πράγματα. Να αφήσει την προσωπική του ιστορία να ανασάνει- κάτι που προφανώς και δεν συνέβη στους πραγματικούς χρόνους που εκτυλίχτηκαν τα γεγονότα του έργου- και να δώσει την ευκαιρία στον Μπαντέρας να δώσει την πιο ώριμη και μεστή ερμηνεία του. Το συγκινητικό «Πόνος και δόξα» δεν είναι καμιά σπουδαία ταινία, αλλά κυλάει σαν ένα καθαρό, γαλήνιο ρυάκι.
Η αξία της δεν έγκειται στο να μοιραστεί ο σκηνοθέτης κάποια μυστικά του μαζί μας αλλά στο να καταφέρει να δώσει στην αποτίμηση της ζωής του ένα φινάλε κάθαρσης και να συμβιβαστεί με ένα παρελθόν που δείχνει πιο επώδυνο από ότι αρχικά νόμιζε. Και φυσικά να μιλήσει για το τίμημα της φήμης, αυτή τη κατάρα των αληθινών καλλιτεχνών.
