Rambo: Το τελευταίο αίμα
Παρά τη ξενοφοβική μανία του ο τελευταίος Ράμπο κλείνει υποδειγματικά – ως φιλμικό κατασκεύασμα δηλαδή- τον κύκλο του αίματος.
Υπόθεση
Ο Ράμπο πρέπει να προστατεύσει την αγαπημένη του ανιψιά και αναγκαστικά θα ταξιδέψει ως το Μεξικό για να την σώσει από μια αδίστακτη συμμορία που πλουτίζει μέσω trafficking.
«Έζησα σε έναν κόσμο θανάτου…»
Ξεμπερδεύοντας με την άθλια ιδεολογική υπενθύμιση ότι ο Ράμπο είναι μια αμερικανική πολεμική μηχανή που σκοτώνει μόνο εχθρούς της πατρίδας του, το «Rambo: Το Τελευταίο Αίμα» δεν είναι μια αμελητέα περιπέτεια. Εκτός της δυναμικής γραφής και μερικών τελετουργικών φόνων, θα πρέπει να επισημάνουμε την ακραία βία καθώς και το μελαγχολικό ρέκβιεμ που συμπίπτει με την συνείδηση του ήρωα ότι έπεσε θύμα κάποιων άστοχων επιλογών του (βλέπε κατάταξη του στον στρατό για να πολεμήσει στο Βιετνάμ) επειδή δεν είχε κάποιον να τον προειδοποιήσει για το λάθος που θα έκανε.
Το κακό όμως δεν απετράπη και η φονική μηχανή που γνωρίσαμε πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, εδώ φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις ανελέητες πολεμικές ικανότητες της με σκοπό την εκδίκηση. Δεν φτάνει φυσικά στα στάνταρ της πρώτης ταινίας του 1982 αλλά είναι σίγουρα καλύτερη από τις υπόλοιπες συνέχειες της. Κι ευτυχώς ο 73χρονος Σταλόνε δεν κάνει θεαματικές ταρζανιές. Λίγες, καλές και κυρίως εγκεφαλικές. Ειδικά στο κομμάτι του σχεδιασμού των παγίδων που στήνει στις υπόγειες σήραγγες του κτήματός του.
