Οι ταινίες της εβδομάδας: Τέταρτο «Toy Story»: Στο άπειρο κι ακόμη παραπέρα!

Όχι πως είναι κάτι που δεν το γνωρίζαμε αλλά μετά κι από αυτή την ταινία πλέον είμαστε απόλυτα βέβαιοι. Η Pixar δεν είναι μόνο η εταιρεία που έχει αλλάξει την ιστορία του animation (το πρώτο «Toy Story» του 1995 ήταν το πρώτο φιλμ κινουμένων σχεδίων που φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου σε Η/Υ) αλλά ο άξιος συνεχιστής της ντισνεϊκής παράδοσης. Άλλωστε με την εταιρεία του ποντικού έχει συγχωνευθεί από το 1991 όταν η Ντίσνεϊ την εξαγόρασε για να την υποστηρίζει αρχικά σε τεχνικό επίπεδο (πολλά εφέ του πρώτου «Αλαντίν» φτιάχτηκαν από την ομάδα της Pixar) πριν αποκτήσει την αυτόνομη καλλιτεχνική της ταυτότητα με έργα όπως το «Toy story», το «Cars» και το «Wall-E». Το τέταρτο μέρος λοιπόν των περιπετειών του Γούντι, του Μπαζ και των άλλων ζωντανών παιχνιδιών είναι απλώς απαραίτητο αλλά σχεδόν επιτακτικό για να μας ταξιδέψει και πάλι στην αθέατη πλευρά της αθωότητας με ένα τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί στο είδος. Απλώς μαγικό με την περιπέτεια, το χιούμορ και την συγκίνηση να αλληλοεπιδρούν μοναδικά.

Το βιογραφικό δράμα «Ο έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ» έχει όλα τα αρνητικά μιας τελματωμένης τηλεταινίας αλλά καταφέρνει να ξεφύγει από κάποια εξ αυτών χάρη στη δύναμη της ιστορίας (ο θυελλώδης έρωτας της συγγραφέως με μια κακομαθημένη αριστοκράτισσα ποιήτρια ενέπνευσε τη Γουλφ να γράψει το 1928 το «Ορλάντο» και να κερδίσει την καθολική αποδοχή) και κυρίως την ερμηνεία της Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι στο ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ.

Αδύναμη συνέχεια για τη γαλλική «Μεγάλη ανατριχίλα», το «Μικρά αθώα ψέματα» του Γκιγιόμ Κανέ. Ο ηθοποιός-σκηνοθέτης καταπιάνεται ξανά με τις ιστορίες ανταγωνισμού, φιλίας, έρωτα της παρέας που γνωρίσαμε το 2010 (Κοτιγιάρ, Κλουζέ, Λελούς κ.α.) αλλά εδώ απουσιάζει η φρεσκάδα, η γοητεία και κυρίως το λυτρωτικό χιούμορ εκείνης της πρώτης φοράς. Πάλι καλά που το σάουντρακ και πάλι κεντάει!

Η κυκλοφορία για πρώτη φορά στη χώρα μας του βγαλμένου από το 1965 φιλμ «Η ευτυχία» της Ανιές Βαρντά είναι μια ταινία γύρω από το δράμα που σκεπάζει τη ζωή ενός ιψενικού τριγώνου.

Το αργεντίνικο «Κόκκινη έκλειψη» αφηγείται μια αλληγορική πολιτική περιπέτεια με στοιχεία θρίλερ γύρω από το τραυματικό παρελθόν (η πλοκή διαδραματίζεται στα 70ς) της λατινοαμερικανικής χώρας.