Ελεύθερο θέμα
Η Στέλλα Θεοδωράκη μετά από τα προσωπικά «Ημερολόγια αμνησίας» επιστρέφει με ένα φιλμ που «φωτογραφίζει» την οικονομική κρίση και την στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο συντηρητικά μοντέλα έκφρασης.
Υπόθεση
Η Ιρις, καθηγήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών, δίνει στους οκτώ φοιτητές της μια άσκηση με ελεύθερο θέμα με σκοπό την ωρίμανσή τους σε μια περίοδο κρίσης όπου αμφισβητούνται όλες οι παραδοσιακές αξίες. Οι φοιτητές ενθουσιάζονται με την ιδέα της ελεύθερης επιλογής και δημιουργούν ένα «εργαστήριο παραλόγου» με έμπνευση από αγαπημένα τους πρόσωπα.
Καλές προθέσεις, φιλότιμες προσπάθειες, άνισο αποτέλεσμα. Η Θεοδωράκη πέφτει στην παγίδα της υπερβολής και των αφηρημένων ιδεών, φτιάχνοντας ένα φιλμ που αδυνατεί να συσπειρώσει την προβληματική του γύρω από ένα ισχυρό κεντρικό αφηγηματικό άξονα που βγάζει κάποιο νόημα. Το ελεύθερο θέμα που καλούνται να εμπνευστούν οι νεαροί φοιτητές της ΑΣΚΤ αποδεικνύεται στην πράξη περισσότερο ανελεύθερο και «κλειστό» από ότι φαντάζονταν. Μάταια η καθηγήτρια της εξαίρετης Τζήμου πασχίζει να δώσει έμπνευση στους φοιτητές της και ζωή στην ταινία.
Όλα δείχνουν παρωχημένα, ψυχολογικά ασταθή και, το χειρότερο, χωρίς καμιά συνοχή. Εσωστρέφεια και πρωτοπορία στην αφήγηση ήταν προφανώς στόχος της Θεοδωράκη για να πει την ιστορία της που θεωρητικά αφορά στην καταπάτηση της ελευθερίας και τη μη ανοχή της διαφορετικότητας αλλά το τελικό αποτέλεσμα εκτός από κουραστικό είναι και άκρως παρωχημένο. Η μεγαλύτερη αστοχία όμως του φιλμ είναι πως αδυνατεί να παρουσιάσει μια πρόταση που έχει νόημα ή έστω εφαρμογή στην πράξη. Είτε μιλάμε για την τέχνη, είτε για την καθημερινότητα, είτε για τον ίδιο μας τον εαυτό.
