Ευτυχισμένος Λάζαρος
Το νέο ιταλικό σινεμά δεν έχει μόνο δυνατές αντρικές υπογραφές (Σορεντίνο, Γκαρόνε, Γκουαντανίνο κ.α.) να επιδείξει.
Η Αλίτσε Ρορβάχερ είναι μια ολοκληρωμένη δημιουργός και το βραβείο στις Κάνες για το σενάριο της είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη.
Η υπόθεση της ταινίαςΟ Λάζαρος, ενός καλόκαρδος χωρικός που οι συγχωριανοί του τον θεωρούν αφελή πείθεται από τον αριστοκρατικής καταγωγής Τανκρέντι να τον βοηθήσει να σκηνοθετήσει την ίδια του την απαγωγή.
Κόντρα στην παντοκρατορία της ψηφιακής εικόνας και σε πείσμα των καιρών, η Ρορβάχερ («Θαύματα») επιστρέφει στην απλότητα του ιταλικού νεορεαλισμού και την μέθεξη του σελιλόιντ και των 16mm.
Η ιστορία της, ένα κράμα πολιτικής αλληγορίας και παλιομοδίτικου παραμυθιού, παρουσιάζει τον καλοκάγαθο Λάζαρο αντιμέτωπο με ένα τρομακτικό εφιάλτη: την πραγματικότητα. Η καινοτομία της ταινίας έγκειται στη σεναριακή της θέση. Το Καλό ως απάντηση σε όλα είναι μια ανατρεπτική άποψη που σηκώνει πολύ κουβέντα, αλλά η ταλαντούχα σκηνοθέτρια έχει τα αφοπλιστικά επιχειρήματα για να την υποστηρίξει.
Η μοιρασιά του κινηματογραφικού χρόνου, το σπάσιμο της αφήγησης μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, η μελέτη της Ιστορίας και τα μελαγχολικά χρώματα μιας ποιητικής ματιάς που καθηλώνει, είναι στοιχεία που κάνουν την καινοτομία του δύσκολου αυτού φιλμ να αξίζει την προσοχή του θεατή. Έστω και του πιο σκληροπυρηνικού σινεφίλ.
