Εμείς

Η Αδελαΐδα επιστρέφει στο παραλιακό σπίτι των παιδικών της χρόνων μαζί με τον σύζυγό της και τα δύο τους παιδιά, για ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι. Κυνηγημένη από ένα ανεξήγητο τραύμα από το παρελθόν της και βιώνοντας μια σειρά από μυστηριώδεις συμπτώσεις νιώθει ότι κάτι κακό θα συμβεί στην οικογένειά της. Ώσπου μια νύχτα οι φόβοι της επαληθεύονται, καθώς 4 άγνωστοι στέκονται μπροστά στο σπίτι τους. Ο τρόμος ενισχύεται όταν διαπιστώνεται ότι οι 4 «εισβολείς» έχουν τη μορφή των μελών της οικογένειας της Αδελαΐδας.

Πριν από 2 χρόνια το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Πιλ προκάλεσε αναστάτωση στους κινηματογραφόφιλους κύκλους. Το «Τρέξε!» δεν ήταν μόνο μια καλοκουρδισμένη και έξυπνη αλληγορία τρόμου αλλά ένα φιλμ που έθετε νέες προκλήσεις και πρότυπα στον ταλαιπωρημένο χώρο των ταινιών τρόμου. Τώρα ο Τζόρνταν Πιλ επιστρέφει με έναν ακόμη πρωτότυπο εφιάλτη που όμως ανεβάζει κι άλλο τον πήχη στο γήπεδο του σκεπτόμενου, πολιτικοποιημένου τρόμου. Η προφανής αλληγορία εδώ όμως (ξανά σε σενάριο δικό του) δεν αφορά μόνο στην διαπίστωση ότι μια «φυσιολογική» κι αγαπημένη αμερικανική οικογένεια βρίσκεται απέναντι στον πιο τρομακτικό εχθρό της (που δεν είναι άλλος από τον εαυτό της). Ο Πιλ πάει ακόμη παραπέρα την προβληματική του.

Η σημερινή Αμερική βιώνει μια πρωτοφανή κρίση: ταξική, οικονομική, πολιτική. Το αντιρατσιστικό point του «Τρέξε» μετατρέπεται εδώ σε ταξικό ζήτημα. Ευκατάστατοι, καλοζωισμένοι και ράθυμοι αστοί λιάζονται στα πλούσια θέρετρα την ίδια ώρα που άστεγοι, φτωχοί κι αμόρφωτοι πασχίζουν για την επιβίωση. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και το κόκκινο της αντίδρασης θα γίνει ένα με το κόκκινο του αίματος. Ο συμβολισμός και οι αμέτρητες αναφορές του φιλμ (η ιδέα βασίζεται σε ένα επεισόδιο από τη «Ζώνη του λυκόφωτος») δεν έχουν τελειωμό.

Οι συνεχείς εντάσεις και ανατροπές δίνονται με κομμένη την ανάσα και μέσω ενός ακαταμάχητου στυλ που αποτελεί συνδυασμό ωμής βίας, μαύρου χιούμορ και νευρώδους δράσης. Το φιλμ θα ήταν αριστουργηματικό αν οι αμέτρητες ιδέες του σεναρίου μαζεύονταν σε ένα πιο ευέλικτο σχήμα. Ακόμη κι έτσι όμως το φιλμ είναι χάρμα οφθαλμών και κριτικής μελέτης που καθιερώνει τον Τζόρνταν Πιλ (ας το ξαναπούμε ότι είναι μόλις η δεύτερη ταινία του) ως έναν εξπέρ του μεταφυσικού και σκεπτόμενου τρόμου.