Free Solo
Το φετινό Όσκαρ Ντοκιμαντέρ είναι μια οπτική εμπειρία που προκαλεί δέος και ίλιγγο.
«Free Solo» στην ορολογία των αναρριχητών ονομάζονται οι επικίνδυνες αναβάσεις χωρίς σχοινί. Ο 30χρονος Αλεξ Χόνολντ έχει πάνω από 1000 τέτοιες αναρριχήσεις στο βιογραφικό του – μία εμπειρία που του έχει χαρίσει καταξίωση, φήμη και χρήματα από σπόνσορες. Το επόμενο πρότζεκτ για τον Αλεξ είναι όνειρο ζωής: Η αναρρίχηση του «Ελ Καπιτάν», ενός επιβλητικού γρανιτένιου ογκόλιθου, ύψους 914 μέτρων, στο εθνικό πάρκο Γιοσέμιτι της Σιέρα Νεβάδα.
To βραβευμένο με Οσκαρ ντοκιμαντέρ των Ελίζαμπεθ Τσάι Βασαρχέλι και Τζίμι Τσιν εκτός της συγκλονιστικής εικόνας του κρεμασμένου Άλεξ στην κάθετη, λεία επιφάνεια του βράχου (μια σκηνή που μοιάζει με πράξη αυτοκτονίας) είναι η ανίχνευση και καταγραφή των προσωπικών αιτιών που οδηγούν έναν φυσιολογικό άνθρωπο στο να αναμετρηθεί με τα όρια του. Στην αρχή του φιλμ μαθαίνουμε την ιστορία του 30χρονου Αλεξ, καθώς τον βλέπουμε πότε να σκαρφαλώνει σε κάποιον βράχο, πότε να υπογράφει αυτόγραφα βιβλίων του σε θαυμαστές που τον ακολουθούν σε ομιλίες του, άλλοτε να απαντά σαν σταρ σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις του κι άλλοτε να καθαρίζει απλώς το βανάκι που έχει μετατρέψει σε τροχόσπιτο.
Η αλήθεια είναι πως δεν μας συγκίνησε ιδιαίτερα η ιστορία του, όπως είχε γίνει για παράδειγμα με εκείνον τον εκκεντρικό Γάλλο που άπλωσε το σιδερένιο σχοινί του στους Δίδυμους Πύργους το 1974 και περπάτησε στο κενό, στο επίσης βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Τζέιμς Μαρς «Man on wire» (2008). Μπορεί τα drones και η εξέλιξη της τεχνολογίας να προσδίδουν στο φιλμ αυτό που αποτελεί μια συμπαραγωγή του National Geographic μια εντυπωσιακά πανοραμική ματιά πάνω στην αναμέτρηση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά η δραματουργική ισχύ της ιστορίας που θέλει να γίνει σε αρκετά σημεία συγκινητική δεν παρουσιάζει την ίδια συνέπεια.
Ο σεμνός και ταπεινός Αλεξ με τα χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης, την τραυματική απώλεια του πατέρα σε μικρή ηλικία και την αδυναμία να κάνει μια φυσιολογική σχέση στη ζωή του («ποια θέλει να τα φτιάξει με έναν που φλερτάρει διαρκώς με το θάνατο;») δεν μας έπεισε απόλυτα για την αυθεντική εκκεντρικότητα του. Ασε, που στο τέλος κατάκτησε και τη κορυφή του βράχου και την καρδιά του κοριτσιού (μην μας πείτε ότι δεν το υποψιαζόσασταν;)
