Αλίτα: Ο άγγελος της μάχης

Η ιστορία της ταινίας Αλίτα

Ένας επιστήμονας μαζεύει από τα σκουπίδια ένα ανδροειδές και καταφέρνει να το βάλει και πάλι σε λειτουργία. Η γλυκιά Αλίτα θα γίνει η «κόρη» του και θα προσπαθήσει να την προστατεύσει κρατώντας την μακριά από το σκοτεινό παρελθόν της. Όμως ο «περπατημένος» νέος της φίλος της Αλίτα, ο Χιούγκο, είναι διατεθειμένος να τη βοηθήσει να ξυπνήσει τις μνήμες της.

Η κινηματογραφική διασκευή του διάσημου ομώνυμου manga του Γιουκίτο Κισίρο, που πρώτος ενδιαφέρθηκε να το ζωντανέψει στο πανί ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο στα τέλη των 90ς, δεν θα μπορούσε να είχε καλύτερη αφετηρία. Με τον Τζέιμς Κάμερον σε ρόλο παραγωγού και σεναριογράφου, τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ («Αμαρτωλή πόλη») πίσω από την κάμερα και την ομάδα των digital εφέ του Πίτερ Τζάκσον στα… πλήκτρα των Η/Υ, η «Αλίτα» έχει ξεκάθαρη άποψη γύρω από τα συστατικά του επικού θεάματος.

Όμως για να λειτουργήσει όλη η μηχανή σωστά χρειάζεται και κάτι παραπάνω εκτός της φαντεζί εξάντλησης των 200 εκατομμυρίων δολαρίων του μπάτζετ. Το όραμα είναι η μαγική λέξη που θα έδινε στην καλοκουρδισμένη κατασκευή το κάτι παραπάνω. Δυστυχώς αυτό το κάτι παραπάνω δεν έρχεται ποτέ. Η αψεγάδιαστη, φουτουριστική και διανθισμένη με CGI λεπτομέρειες δράση προσφέρει στην τοποθετημένη σε 500 χρόνια από τώρα Iron City μια ψηφιακή μεγαλοπρέπεια που καθηλώνει αλλά μετά από λίγη ώρα ξεχνιέται με ασυνήθιστη ευκολία.

Η αίσθηση ότι το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές (αμέτρητα τα κλισέ τόσο στη δράση όσο και στο love story) σε συνδυασμό με την απουσία οιασδήποτε έκπληξης στα κρίσιμα σημεία του σεναρίου και την απρόσωπη σκηνοθεσία, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως αυτή η «Αλίτα» όσο συμπαθητική και αν είναι δεν μπορεί να μας κερδίσει ολοκληρωτικά.