Mandy

Βρισκόμαστε στο 1983. Ο Ρεντ και η Μάντι, ένα περιθωριακό και αγαπημένο ζευγάρι, ζουν γαλήνια στο δάσος, μέχρι που το καταφύγιο τους δέχεται ανελέητη επίθεση από μία παρανοϊκή θρησκευτική σέκτα με επικεφαλής τον σαδιστή Τζερεμάια. Ο Ρεντ επιβιώνει και εξαπολύει ένα μανιασμένο ανθρωποκυνηγητό που κορυφώνεται σε αιματοκύλισμα.

Μια αιματοβαμμένη ιστορία εκδίκησης; Ένα ψυχεδελικό ταξίδι με ληγμένα; Ή μήπως ένα μακάβριο ανέκδοτο;

Όπως κι αν το δεις το «Mandy» του Κοσμάτος προκαλεί τις αισθήσεις και οδηγεί την αντοχή του θεατή στα όρια της, λόγω της υπέρ το δέον βίαιης γραφής και των βουτηγμένων στο αίμα πλάνων του.

Ταυτόχρονα όμως είναι και μια ανάλαφρη σινεφίλ σκανδαλιά που δίνει την ευκαιρία στον Νίκολας Κέιτζ να υποδυθεί έναν χαρακτήρα που βρίσκεται πέρα από κάθε αναγνωρίσιμη ετικέτα, ουρλιάζοντας και κραδαίνοντας τα όπλα της τιμωρίας, κάθε φορά που ξεδιψάει (για λίγο) την μανία εκδίκησης του.

Σαφώς και δεν απευθύνεται στο μέσο θεατή αν και έχει κάποια θαυμάσια εικαστικά πρελούδια, μια γουστόζικη animated πινελιά (τα όνειρα που βλέπει ο ήρωας είναι ζωγραφισμένα σαν από σελίδες κόμικ) και ένα σαρδόνιο χιούμορ από τον υιό Κοσμάτος (ο πατέρας του Τζορτζ Κοσμάτος είχε σκηνοθετήσει τα «Απόδραση από την Αθήνα», «Ράμπο 2» και «Κόμπρα») ο οποίος δεν παραλείπει να κάνει ένα εύστοχο σχολιασμό γύρω από μια κοινωνία που μαστίζεται από τη σαδιστική βία και τον ψυχεδελικό τρόμο, έστω κι αν σκηνοθετικά το παρατραβάει.