Βάτραχοι σε κουκλοθέατρο στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ

Λίγα λόγια για το έργο:

Το έργο μεταφέρεται στη σημερινή εποχή ως μια αφηγηματική μουσική ιστορία. Ο Διόνυσος, μετά από 2.500 χρόνια, παραμένει απογοητευμένος από το χαμηλό πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων και αποφασίζει να στραφεί ξανά στους πεφωτισμένους νεκρούς του Κάτω Κόσμου. Στο ταξίδι του συναντάει, εκτός από τον Ευριπίδη και τον Αισχύλο, τους Ρεμπώ, Μπουκόφσκι, Πόε, Εμπειρίκο και άλλα λαμπρά πνεύματα του παρελθόντος, σε μια αναζήτηση που στο τέλος έχει μια απρόσμενη ανατροπή.

Πόλεμοι, προσφυγικό πρόβλημα, φτώχεια, τηλεόραση, θρησκοληψία οδηγούν στην εξαθλίωση του μυαλού, του σώματος και της ψυχής. Μπορούν οι άνθρωποι του πνεύματος να σώσουν την ανθρωπότητα από την καταστροφή; Ή έστω να βοηθήσουν; Είναι ο Αριστοφάνης πάντα επίκαιρος ή εμείς είμαστε 2.500 χρόνια πίσω; Η διασκευή της κωμωδίας μεταφερόμενη στη σημερινή εποχή προσεγγίζει σοβαρά ζητήματα μέσω του χιούμορ και προσφέρει ελπίδα και αισιοδοξία. Το έργο των παλιών ζει και των νέων εμπνέει! Αυτοί έκαναν αυτό που μπορούσαν. Εμείς;

_{Φωτογραφία: Δημήτρης Σακαλάκης}

Η διασκευή των «Βατράχων» του Αριστοφάνη που θα παρουσιαστεί στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ σηματοδοτεί την πρώτη επίσημη συνεργασία των «αλχημιστών του σουρεαλιστικού καμπαρέ» Opera Chaotique και της Ομάδας Κουκλοθεάτρου Merlin. Για τη μουσική της παράστασης οι Opera Chaotique σημειώνουν: «Η σύνθεση της μουσικής για τους “Βατράχους” του Αριστοφάνη χαρακτηρίζεται από την εμμονή μας να σμίγουμε παραδοσιακούς ελληνικούς ρυθμούς με δυτικές τεχνοτροπίες. Αναπόφευκτη η επιρροή του βερολινέζικου καμπαρέ φιλτραρισμένου υπό το πνεύμα του Τομ Γουέιτς και των καταραμένων ποιητών. Στη φόρμα τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα δημιουργούν μια οικειότητα με τους χαρακτήρες, ενώ τα αυτοσχεδιαστικά μέρη τους δίνουν μια νέα διάσταση. Πρόθεσή μας επίσης είναι να αναμείξουμε τη διονυσιακή οργιακή έκσταση με τη σκοτεινή μας πλευρά, καθώς και το χιούμορ με τη μελαγχολία».

Από τη Δυτική Αθήνα η Ομάδα Κουκλοθεάτρου Merlin βρήκε καταφύγιο στο Βερολίνο. Με τη μοναδική, ποιητική, συμβολική γλώσσα της κούκλας ο Δημήτρης Στάμου και η Ντέμη Παπαδά επικοινωνούν τα όνειρα και τους εφιάλτες τους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Φτιάχνουν τις κούκλες τους με κόλλα, ξύλα και χαρτί, μέσα από βουνά σκουπιδιών. Για τις κούκλες και μάσκες στους «Βατράχους» σημειώνουν: «Στοιχειωμένοι από τις λέξεις του Σαρλ Μπωντλαίρ, τις εικόνες του Φριτς Λανγκ, τα σκίτσα του Έντουαρντ Γκόρεϋ, τους ήχους της πανκ, τα βογκητά των πόλεων και της καθημερινότητας, πλάθουμε τις ιστορίες μας και δημιουργούμε το μικρό σύμπαν μας. Πραγματευόμαστε μέσα από το κουκλοθέατρο ζητήματα που καίνε την ψυχή μας. 2.500 χρόνια μετά το έργο του Αριστοφάνη, τα ζητήματα παραμένουν εδώ. Ζωντανά, τρομακτικά, άλυτα. Σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει από τότε. Με τους «Βατράχους» μας δόθηκε άλλη μια πρόκληση να οπτικοποιήσουμε τις δικές μας σκέψεις, να μεθύσουμε με λόγια ποιητών που μας σημάδεψαν και να μοιραστούμε τη γεύση αυτή με το κοινό του σήμερα».