Η «Κάθαρση» ξεκίνησε ως ένα κοινωνιολογικό πείραμα για τη μείωση της εγκληματικότητας – ένα ετήσιο 12ωρο πλήρους ανομίας στις ΗΠΑ όπου ο καθένας μπορεί να διαπράξει όποιο έγκλημα επιθυμεί χωρίς να τιμωρηθεί- πριν μετατραπεί γρήγορα σε ένα ανεξέλεγκτο τέρας. Εδώ γνωρίζουμε το πως ξεκίνησαν όλα…
Η «Κάθαρση» βασίζεται σε μια σκοτεινή, πεσιμιστική ματιά πάνω στην Αμερική της επόμενης μέρας που όμως έχει τις ρίζες της στις παραδόσεις της χώρας (αυτή η θεσμοθετημένη σχεδόν λατρεία της βίας) αλλά και την διακυβέρνηση Τραμπ, την οποία φωτογραφίζει χωρίς καλύμματα το σενάριο κάνοντας λόγο για μια «σάπια και επικίνδυνη κυβέρνηση που αδιαφορεί για τους πολίτες της». Το τέταρτο μέρος μιας σειράς που ξεκίνησε με αργούς ρυθμούς πριν από 5 χρόνια και σταδιακά αποκτά εκτός από δυνατό προφίλ και φανατικούς οπαδούς ακολουθεί τη λογική του πρίκουελ.
Στο πλέον πολιτικό φιλμ της σειράς η αισθητική της ωμής βίας και κάποια σκηνοθετικά ευρήματα (που σκοπό έχουν να ψυχαγωγήσουν ….σοκάροντας το θεατή) χρησιμοποιείται για την διατύπωση μιας ιδιαίτερης και επίκαιρης ιδεολογίας που έχει εκτός από ενδιαφέρον και βάση απρόσμενη ποιότητα και επιχειρηματολογία. Οι περιθωριακοί λατίνοι και αφροαμερικανοί της πρώτης Κάθαρσης, πειραματόζωα μιας στυγνής ελίτ που απαρτίζεται από πολιτικούς, επιστήμονες, στρατιωτικούς και μεγαλοεπιχειρηματίες, θα καταφέρουν να επιβιώσουν για να οργανωθούν σε ομάδες ικανές να αντιμετωπίσουν την κυβερνητική σατραπεία.
Μην φανταστείτε πάντως ότι η νέα ταινία της σειράς ξαφνικά μεταλλάχτηκε σε κάτι…δήθεν ή σοβαροφανές. Είτε με σύμβολα απλοϊκά και εύκολα αναγνωρίσιμα (οι στολές των κακών θυμίζουν Κου Κλουξ Κλαν, ναζιστές ή σατανιστές), είτε με τα εφόδια ενός b-movie- αγαπημένο μου σπλάτερ- είτε με την δικαιολόγηση ενός μίσους που έχει ταξικό χαρακτήρα, είτε με την αποδοχή του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» η νέα «Κάθαρση» είναι εκείνη που πετυχαίνει να πάει ένα βήμα πιο μπροστά την προβληματική της σειράς και να κοιτάξει κατάματα (και με αισιοδοξία) το μέλλον.
