Ο Α.Π. στο σπίτι μας της Ιωάννας Μπακαλάκου στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα

Ένας φιλόλογος, μια αρχιτέκτονας, μια ενδυματολόγος και μια μουσικός ζουν στη σημερινή Αθήνα, μοιράζονται έναν κοινό χώρο εργασίας (co-working space) και μια φορά την εβδομάδα παίζουν ένα παιχνίδι. Παίζουν τις ιστορίες του Παπαδιαμάντη, μιλάνε τη γλώσσα του συγγραφέα και ακολουθούν την ιστορία μέχρι που φθάνουν να την ζουν, να την γεύονται και να την εκφράζουν. Οι ιστορίες και τα ερωτήματα που θέτει ο σπουδαίος συγγραφέας, συνθέτουν μια παιγνιώδη και σκοτεινή πλατφόρμα που φέρνει το τότε στο εδώ και τώρα, καθιστώντας τον Παπαδιαμάντη έναν ενδιαφέροντα, επίκαιρο, διασκεδαστικό, αόρατο συμπαίκτη.

Μία παράσταση που φωτίζει το χιούμορ, την ειρωνεία, τον σαρκασμό και την οξύτατη κριτική που ασκεί ο συγγραφέας στα κοινωνικά φαινόμενα της εποχής (μας), χρησιμοποιώντας μια σύγχρονη θεατρική ματιά. Το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια σύνθεση πέντε διηγημάτων του Α. Παπαδιαμάντη – «Οι Μάγισσες», «Η Φωνή Του Δράκου», «Η Φαρμακολύτρια», «Η Στοιχειωμένη Κάμαρα», «Φορτωμένα Κόκκαλα» – η γλώσσα του συγγραφέα κρατιέται ατόφια, η μουσική και τα τραγούδια της παράστασης είναι πρωτότυπα και διασκευές παραδοσιακών θεμάτων, τα οποία παίζονται ζωντανά στη σκηνή.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Ξαναδιαβάζοντας τον Παπαδιαμάντη πριν από δυο χρόνια έπεσα επάνω στα διηγήματα του αυτά που έχουν να κάνουν με τη σχέση του ανθρώπου με την μυθοποιία, το μεταφυσικό, τον θάνατο και την επίδραση που ασκεί η τύχη και ο κοινωνικός έλεγχος στις ζωές μας. Διαπίστωσα για άλλη μια φορά, πως πρόκειται για έναν συγγραφέα που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή του ανθρώπου, που θέτει θεμελιώδη ζητήματα καίρια και παντοτινά άρα και σύγχρονα. Με κινηματογραφική ματιά και παιγνιώδη διάθεση ο Παπαδιαμάντης βάζει τον αναγνώστη στη θέση του συνοδοιπόρου μέσα στις ιστορίες του. Αυτή ακριβώς η αίσθηση που μου έδωσε ότι δηλαδή περπατάω δίπλα στους ήρωες του κι ότι γίνομαι συμμέτοχος και συμπαίκτης είναι που με ώθησε να βρω το σημείο συνάντησης μου μαζί του και να κάνω θεατρική πράξη αυτά τα πέντε διηγήματα του. Ένα παιχνίδι μέσα στις ιστορίες αυτές, ένα αποκαλυπτικό παιχνίδι τεσσάρων ανθρώπων του σήμερα, που φοράνε τα ρούχα τους, χρησιμοποιούν τα πράγματα του σπιτιού τους, τα εργαλεία της δουλειάς τους και ακολουθούν την ιστορία μέχρι που φθάνουν να την ζουν, να την γεύονται και να την εκφράζουν. Χρησιμοποίησα έναν λιτό θεατρικό κώδικα και προσπάθησα να μείνω στην ουσιαστική δράση η οποία υπηρετεί και ζωντανεύει το κείμενο, λειτουργώντας αντιστικτικά στην σπουδαία ποιητική γλώσσα του Παπαδιαμάντη.