1968

Μέσα σε μία λαμπερή νύχτα, ξετυλίγεται μια ιστορία εθνικής ανάτασης, με επίκεντρο το θρυλικό αγώνα στο Καλλιμάρμαρο που παρακολούθησε ολόκληρη η Ελλάδα από το ραδιόφωνο, και πάνω από 80.000 άνθρωποι από κοντά («σπάζοντας» το ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη συνάθροιση σε αγώνα μπάσκετ) μεταξύ ΑΕΚ – Σλάβιας Πράγας.
Παίζοντας στο δικό του γήπεδο (προσφυγιά, ΑΕΚ, μνήμες, νοσταλγία) ο Τάσος Μπουλμέτης καταφέρνει να εκμεταλλευτεί τον παράγοντα έδρα και μετά από ένα αμφίρροπο πρώτο ημίχρονο να σκοράρει κατά βούληση στη συνέχεια κερδίζοντας τελικά τον αγώνα. Όπως έπραξε δηλαδή και η αγαπημένη του ομάδα, η ΑΕΚ, σε κείνο το ιστορικό ματς που είδε τους τσέχους μπασκετμπολίστες κάποια στιγμή λίγο πριν από την λήξη του να ισοφαρίζουν αλλά στη συνέχεια επιβλήθηκε λόγω της ώθησης που έδωσε η κερκίδα στην ελληνική ομάδα. Ο σκηνοθέτης επιμένει ότι η ταινία δεν είναι για την ΑΕΚ αλλά για μια χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού (η πρώτη φορά που μια ελληνική ομάδα κατέκτησε ευρωπαϊκή κούπα στο μπάσκετ) που συνοδεύεται από κάποιες μικρές ανθρώπινες ιστορίες που δίνουν και το αποτύπωμα της εποχής. Δεν έχει άδικο. Μην ξεχνάμε ότι εκείνες τις μέρες η χούντα των συνταγματαρχών ετοιμάζεται να γιορτάσει τον πρώτο χρόνο της «επανάστασης» και οι συγκυρίες την ευνοούν για την εκμετάλλευση του σημαντικού αυτού γεγονότος. Το πάντρεμα ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας δίνει στο σκηνοθέτη την άνεση να αφηγείται τις συγκινητικές και αστείες ιστορίες του με την απαραίτητη χαρμολύπη: το γκαρσόνι (Ορφέας Αυγουστίδης) που υπόσχεται γάμο στην αρραβωνιαστικιά του (Βασιλική Τρουφάκου) έτσι και η ΑΕΚ κερδίσει τον τελικό, οι θαμώνες του πρακτορείου Προ-πο οι οποίοι κουβαλούν ακόμη τα τραύματα του εμφυλίου, το σκετς με το δεσμοφύλακα και τον φυλακισμένο αριστερό, ο νεκροθάφτης (Αντώνης Αντωνίου) που δέχεται μια παράξενη παραγγελιά είναι μερικά από τα κομμάτια που συμπληρώνουν το πολύχρωμο παζλ μιας κοινωνίας που βράζει. Ο Τάσος Μπουλμέτης καταφέρνει να βρει την δύσκολη ισορροπία που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα, έχοντας μάλιστα ως αναπάντεχο κεντρικό αφηγητή τον σπόρτκαστερ Βασίλη Γεωργίου, που περιέγραψε τόσο έντονα και γλαφυρά εκείνο τον αγώνα ώστε ο σκηνοθέτης να χτίσει το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα πάνω στη μνημειώδη περιγραφή του.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης