Η άλλη όψη της ελπίδας

Ο Κάλεντ, είναι πρόσφυγας από τη Συρία που φτάνει στο Ελσίνκι και ζητά άσυλο. Όταν η αίτηση του απορρίπτεται το σκάει από το κέντρο φιλοξενίας που έμενε κι αναζητάει λίγη ελπίδα στους δρόμους της φινλανδικής πρωτεύουσας. Για καλή του τύχη πέφτει πάνω στον Βίκστρομ, ένα μεσήλικα ιδιοκτήτη εστιατορίου.

Το φιλμ που τιμήθηκε πριν από λίγες μέρες με το βραβείο της καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας της χρονιάς από την FIPRESCI, είναι μια τυπική ταινία του Καουρισμάκι.

Μαύρο χιούμορ, μελαγχολική γραφή, χαρακτήρες «αποστεωμένοι» και ανέκφραστοι αλλά γεμάτοι συναίσθημα είναι το αφηγηματικό πλαίσιο που χρησιμεύει στον τρομερό Φινλανδό για να θίξει μια ιστορία που περικλείει όλο το νόημα του προσφυγικού ζητήματος. Μέσα από την παράλληλη ιστορία των δύο ξένων ανδρών που κάποια στιγμή θα δουν τις ζωές τους να τέμνονται, ο Καουρισμάκι προχωρά στο δεύτερο μέρος της άτυπης τριλογίας του που ξεκίνησε με το πετυχημένο «Λιμάνι της Χάβρης» και ανιχνεύει τα αποθέματα ανθρωπιάς που υπάρχουν σε ένα κόσμο που δοκιμάζεται έντονα την τελευταία δεκαετία λόγω της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που γεννά άνοδο του νεοφασισμού και της ξενοφοβίας. Τρυφερή και αισιόδοξη η ματιά του σκηνοθέτη στην πιο ανθρώπινη ταινία του αν και πολλά σημεία του σεναρίου φαντάζομαι ότι θα προκαλέσουν αντιδράσεις λόγω της αφέλειας και των εύκολων λύσεων του. Θαυμάσιο το φινάλε φέρνει το φιλμ στα ίσα του και δικαιώνει απόλυτα τον σκηνοθέτη.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης