Ο Χιονάνθρωπος

Ένα κοριτσάκι ξυπνά κι αναζητά τη μητέρα του αλλά το σπίτι είναι άδειο. Στον κήπο όμως υπάρχει ένας χιονάνθρωπος που έχει το φουλάρι της μητέρας του τυλιγμένο στο λαιμό του. Ο συναισθηματικά ευάλωτος αστυνόμος Χάρι Χόλε και η ομάδα του αναλαμβάνουν την υπόθεση για να ανακαλύψουν έναν ανησυχητικό αριθμό εξαφανισμένων γυναικών στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Η ύπαρξη ενός serial killer είναι γεγονός όπως και τα διεστραμμένα παιχνίδια στρατηγικής που παίζει με την αστυνομία.

Την ταινία αρχικά είχε εκφράσει την επιθυμία να σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Σκορσέζε αλλά τελικά τον απορρόφησε η «Σιωπή» κι έτσι περιορίστηκε σε ρόλο παραγωγού. Τότε εκτός του Άλφρεντσον ακούστηκαν διάφορα ονόματα σκηνοθετών όπως του Μπαλτάζαρ Κορμακούρ («Two guns», «Trapped») και του νορβηγού Μόρτεν Τίλντουμ («Το παιχνίδι της μίμησης») αλλά τελικά ο κλήρος έπεσε στον… Σουηδό.

Το αποτέλεσμα πάντως είναι κατώτερο των αρχικών, υψηλών προσδοκιών. Ο «Χιονάνθρωπος», το 7ο βιβλίο της σειράς μυθιστορημάτων του Τζο Νέσμπο με πρωταγωνιστή τον Χάρι Χόλε που κυκλοφόρησε το 2007, θεωρείται από τον ίδιο το συγγραφέα τομή στο έργο του καθώς «έχει ένα διαφορετικό στοιχείο σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία μου… έχει το στοιχείο του τρόμου». Ο Άλφρεντσον ενισχύει αυτό το κομμάτι για προφανείς εμπορικούς λόγους αλλά αποδυναμώνει έτσι τον ιδεολογικό ιστό μιας ιστορίας που απλώνεται σε πολλά επίπεδα. Κυρίως πολιτικο-κοινωνικά, καθώς το πλαίσιο δράσης είναι μια φαινομενικά ειδυλλιακή κοινωνία – η Νορβηγία ετοιμάζεται να γιορτάσει την ανάληψη των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων εν μέσω τυμπανοκρουσιών και πανηγυριών- που κρύβει όμως πίσω από το λευκό του χιονιού μια σαπίλα δίχως τέλος. Η μετατροπή μιας τόσο οικείας και αθώας εικόνας, όπως αυτή του χιονάνθρωπου, σε σύμβολο νοσηρού τρόμου εξυπηρετεί το σασπένς γύρω από το μακάβριο παιχνίδι που παίζει ο δολοφόνος με τα θύματα του αλλά και με τον ίδιο τον Χόλε.

Όμως στην πραγματικότητα οδηγεί το ρεαλιστικό υπόβαθρο της ταινίας σε σαθρά θεμέλια. Είναι τραβηγμένη και με πολλά κενά η ιστορία του «Χιονανθρώπου» και παρότι ο Φασμπέντερ κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να προσδώσει συναισθηματικές και δραματικές νότες στο χαρακτήρα του, το αποτέλεσμα είναι απλώς συμπαθητικό και απευθύνεται κυρίως στους φαν του θρίλερ που αρέσκονται μόνο στον εντοπισμό της ταυτότητας του δολοφόνου. Ως τέτοιο- δηλαδή καθαρόαιμο θρίλερ χωρίς πολλές απαιτήσεις– το φιλμ ευστοχεί απόλυτα. Αν θέλετε όμως κάτι παραπάνω, ο «Χιονάνθρωπος» δεν αναμένεται να σας το προσφέρει.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης