Η κυνηγός με τον αετό

Ένα 13χρονο κορίτσι, νομάδα του Καζακστάν στα Όρη Αλτάι, έχει αποφασίσει να γίνει κυνηγός με αετό σαν τον πατέρα της. Είναι το πρώτο κορίτσι σε 12 γενιές της οικογένειάς της, που θέλει να γίνει κυνηγός με αετό και έχει απόλυτη πίστη ότι θα καταφέρει, καθώς κι ο πατέρας της πιστεύει ότι κάθε κορίτσι μπορεί -εφόσον δείξει αφοσίωση- να πετύχει ό,τι ακριβώς και ένα αγόρι.

Κομβικό σημείο του φιλμ είναι όταν η ηρωίδα μετά από εξαντλητικούς μήνες προπόνησης, δοκιμάζει τις ικανότητές της σε ένα διάσημο διαγωνισμό, το φεστιβάλ του Χρυσού Αετού. Εκεί αντιμετωπίζει τους μεγαλύτερους κυνηγούς του Καζακστάν στη Μογγολία. Κερδίζει αλλά και πάλι οι πρεσβύτεροι του σκληροτράχηλου αυτού εθίμου (που μοιάζει με αγώνα επιβίωσης), έχουν τις επιφυλάξεις τους για την αξία της. Όπως υποστηρίζει ένας από αυτούς «άλλο είναι ένας αγώνας επίδειξης κι άλλο είναι το αληθινό κυνήγι στα παγωμένα βουνά του χειμώνα, όπου το χιόνι σκεπάζει τα πάντα και η θερμοκρασία πέφτει 40 βαθμούς κάτω από το μηδέν». Το φιλμ εντυπωσιάζει με την θαυμάσια φωτογραφία του όπου οι απέραντες και επιβλητικές εκτάσεις της μογγολικής στέπας, προκαλούν δέος. Το ευρηματικό στοιχείο όμως στο σενάριο δεν αφορά την οικολογική ή φυσιολατρική πλευρά μιας ιστορίας που καταπιάνεται με την περίπτωση ενός νεαρού κοριτσιού στη μέση της απεραντοσύνης που παλεύει να αλλάξει τη μοίρα του. Η αλληγορική, ποιητική διάσταση του είναι εκείνη που συγκινει και δίνει εύστοχα την αγωνία της ηρωίδας να ανοίξει φτερά και να «πετάξει» μακριά όπως κι ο αγαπημένος της αετός. Είναι όμως η υπερβολικά φολκλορική διάσταση της ταινίας που δεν της επιτρέπει να γίνει αληθινά συναρπαστική ή ξεχωριστή. Από ένα σημείο και μετά η ιστορία παύει να μας αφορά, το σασπένς σβήνει και ο σκηνοθέτης αντί να αλλάξει ρότα αρκείται στο να επιδεικνύει για πολλοστή φορά τη δύναμη του τοπίου και την αφοπλιστική φατσούλα της ηρωίδας του.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης