Διπλή Εκδίκηση

Μία ιδιοφυής, μα ανισόρροπη πλαστική χειρούργος βλέπει τον αδελφό της να δολοφονείται από έναν παρακμιακό εκτελεστή, ονόματι Φρανκ Κίτσεν. Ψάχνοντας εκδίκηση, θα τον αιχμαλωτίσει και θα πραγματοποιήσει πάνω του μία εγχείρηση αλλαγής φύλου. Πλέον, ο Φρανκ είναι αναγκασμένος να ζήσει ως γυναίκα, μπερδεμένος, τσαντισμένος και πιο μάτσο από ποτέ.

Ύστερα από μισή ώρα προσπαθούσα να καταλάβω αν ο δημιουργός του –πιο- καλτ- πεθαίνεις «The Warriors» (αλλά και των «The driver» (με τον Ράιαν Ο Νιλ), οι «Καβαλάρηδες με τη μεγάλη σκιά» και «Southern Comfort») μας κάνει πλάκα ή όχι. Το ανοσιούργημα αυτό δεν έχει καμιά λογική και το χειρότερο καμιά πλάκα. Εκεί που ο Αλμοδοβάρ με το αναλόγου θεματικής «Δέρμα που κατοικώ» έφτιαχνε μια ψυχολογική, προμηθεϊκή παραβολή πάνω στην έννοια της δημιουργίας και της ύβρεως, ο αμερικανός σκηνοθέτης προβαίνει σε μια απλοϊκή, ασυνάρτητη και φτηνή αντιγραφή της νουάρ μυθολογίας δίνοντας την ευκαιρία στις Μισέλ Ροντρίγκεζ (κυρίως) και Σιγκούρνι Γουίβερ να βάλουν σοβαρές υποψηφιότητες για τις χειρότερες ερμηνείες της χρονιάς. Κι αν στην περίπτωση της πρωταγωνίστριας των «Μαχητών του δρόμου» που ερμηνεύσει άθλια τον διπλό ρόλο του Φρανκ Κίτσεν αυτό είναι λίγο πολύ αναμενόμενο, στην περίπτωση της εμβληματικής ηρωίδας του «Άλιεν» μια τέτοια διαπίστωση μπορεί μόνο προκαλεί αβάσταχτη θλίψη.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης