Η Ρόζα της Σμύρνης

Σμύρνη, λίγο πριν από την καταστροφή: Η Ρόζα, κόρη εύπορης οικογένειας, παντρεύεται εσπευσμένα αλλά ο γάμος θα έχει τραγική κατάληξη. Aθήνα 1987: H Ρόζα (Λήδα Πρωτοψάλτη) ζει με την εγγονή της Μαριάννα (Ευγενία Δημητροπούλου) κουβαλώντας ένα επτασφράγιστο μυστικό που δε θέλει να μοιραστεί με κανέναν. Το συλλεκτικό πάθος του Δημήτρη (Τάσος Νούσιας), ενός αρχιτέκτονα, τον οδηγεί στα παράλια της Μικράς Ασίας και στα χνάρια της αινιγματικής Ρόζας.

Μια παλιά φωτογραφία και ένα νυφικό είναι αρκετά για να ανασυρθεί μια ερωτική ιστορία από το παρελθόν και να γεννηθεί μια καινούργια, παράλληλα με το μυστήριο που σκεπάζει τη ζωή της Ρόζας. Το σενάριο της ταινίας προέρχεται από το βιβλίο του Γιάννη Γιαννέλλη-Θεοδοσιάδη «Ισμαήλ και Ρόζα» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη) που γράφτηκε πριν από 15 χρόνια και αφηγείται τις ιστορίες άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων που η μοίρα επέλεξε να φέρει κοντά μέσα από μια σειρά συμπτώσεων. Όμως η ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται το 1987 ελάχιστα κοινά φαίνεται να έχει με εκείνη της Σμύρνης του 1922, παρότι ο συγγραφέας Γιάννης Γιαννέλλης-Θεοδοσιάδης και ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Στο ιστορικό περιθώριο της μικρασιατικής καταστροφής ο ματωμένος γάμος είναι αναπόσπαστο κομμάτι. Στην Αθήνα των 80ς και των θερμών επεισοδίων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ο έρωτας του συλλέκτη και της εγγονής της Ρόζας είναι ελάχιστα πειστικός και σκηνοθετικά άβολος παρότι το σενάριο φαίνεται να δικαιολογεί κάτι τέτοιο. Όμως η υπερβολική οργή του ελληναρά ήρωα (μια άστοχη ερμηνεία του Νούσια) σε συνδυασμό με τις ειδικές συνθήκες και την αγωνία του γύρω από την «εμπορική επιτυχία» της έκθεσης με τα αντικείμενα του ξεριζωμένου ελληνισμού που προετοιμάζει, δεν φαίνεται να του αφήνουν και πολλά περιθώρια για ένα νέο ρομάντζο. Ακόμη κι αν η πρώην του (η Γιούλικα Σκαφιδά σε ρόλο… «σκύλας») τον ωθεί προς το αντίθετο. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, το μυστικό διατηρείται καλά φυλαγμένο, η Πρωτοψάλτη βγάζει όλη την ένταση και την οργή του χαρακτήρα της, το επίπεδο παραγωγής βρίσκεται υψηλά (βοηθούν φυσικά και τα γυρίσματα στην Κωνσταντινούπολη) αλλά η τηλεοπτική αισθητική του σκηνοθέτη της «Αναστασίας» αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις στο θεατή.