Σύμμαχοι
Η αντίστροφη μέτρηση για το χωρισμό των Μπραντζελίνα ξεκίνησε εδώ ακριβώς και με αφορμή την άστοχη -όπως αποδείχτηκε- δήλωση ενός συντελεστή του φιλμ για την «εκρηκτική χημεία μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών»!
Δύο άγνωστοι μεταξύ τους κατάσκοποι – ένας αμερικανός και μια γαλλίδα- συναντιούνται στην Καζαμπλάνκα του 1942 για να φέρουν σε πέρας μια δύσκολη αποστολή. Τα καταφέρνουν, ερωτεύονται, παντρεύονται και γίνονται γονείς ενός κοριτσιού. Στο Λονδίνο όμως που εγκαθίστανται μόνιμα ξετυλίγεται ένα διαφορετικό δράμα καθώς οι προϊστάμενοι του ήρωα υποπτεύονται ότι η σύζυγός του είναι στην πραγματικότητα γερμανίδα κατάσκοπος.
Στυλάτο, και φωτογενές ρομάντζο πολέμου με δύο σταρ στους βασικούς ρόλους, ένα οσκαρικό σκηνοθέτη με άποψη πίσω από την κάμερα κι ένα γραφιά-σεναριογράφο που εμπνεύστηκε την ιστορία από αφηγήσεις που είχε ακούσει όταν ήταν νέος γύρω από ένα πραγματικό περιστατικό.
Κι όμως το προδιεγραμμένο κοκτέιλ επιτυχίας δεν γίνεται ποτέ συναρπαστικό ή έστω εύστοχο και δεν φταίει (και) για αυτό η πρώην κυρία Pitt που εισέβαλλε μια μέρα στα γυρίσματα και το έκανε κόλαση. Η ταινία είναι γυρισμένη ρουτινιάρικα και χωρίς ιδαίτερη έγνοια για το αν όσα παρακολουθούμε διαθέτουν αίσθηση ρεαλισμού. Το πρώτο ημίωρο ξεκινάει χαλαρά στα όρια του υποτονικού.
Σκεφτόμαστε: o σκηνοθέτης του «Φόρεστ Γκαμπ» θέλει να φτιάξει ατμόσφαιρα μυστηρίου και υπόγειας έντασης πριν ξεκινήσει η δράση. Η δράση όμως ξεκινάει και συμπλέει απόλυτα με τη περίφημη χημεία των δύο σταρ: είναι επίπεδη και χωρίς συγκινήσεις ή έστω την φλόγα που θεωρητικά θα έπρεπε να ανάψει είτε στα πολεμικά πλατό είτε ανάμεσα στους 2 πρωταγωνιστές (είπαμε, δεν φταίει η Angelina για όλα…).
Μένει μόνο το επίπεδο της άψογης καλλιτεχνικής διεύθυνσης, τα φροντισμένα σε κάθε λεπτομέρεια κοστούμια και χτενίσματα, η πειστική ανασύσταση της εποχής σε Καζαμπλάνκα και Λονδίνο. Το ενδιαφέρον συντηρείται κάπως όταν μπαίνει στο κάδρο το αίνιγμα της ταυτότητας της ηρωίδας και ο εσωτερικός αγώνας του συζύγου της (φιλότιμος ο Pitt στο ρόλο) να αποδεχτεί ή όχι την αθωότητα της. Αλλά αυτά δεν αρκούν για να ξεφύγει μια μέτρια ταινία από τη μοίρα της: οι «Σύμμαχοι» είναι καταδικασμένοι να γράψουν ιστορία για το παρασκήνιο τους κι όχι για την αξία τους ως έργο τέχνης.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
