Ο σκηνοθέτης Βίσαρ Μορίνα μιλάει για το βραβευμένη ταινία «Babai»

Μετά την πανελλήνια πρεμιέρα της στην ενότητα «Ματιές στα Βαλκάνια» του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κι έχοντας κερδίσει το βραβείο κοινού στην αθηναϊκή του πρεμιέρα στο πλαίσιο του 28ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, η ταινία BABAI/O Μπαμπάς μου θα προβληθεί για τρεις μόνο ημέρες στις 28, 29 και 30 Νοεμβρίου, αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Άστορ».

Ο σκηνοθέτης Βίσαρ Μορίνα μάς εξηγεί το σκεπτικό πίσω από την πρώτη του ταινία.

Το Κόσοβο την δεκαετία του ‘90. Είναι δύσκολο να περιγράψεις κανείς το κοινωνικό κλίμα εκείνης της εποχής. Το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν η ίδια η προ-πολεμική ατμόσφαιρα που επικρατούσε, με τις επιδρομές στα σπίτια, τις αυθαίρετες εκτελέσεις πολιτών, την απαγόρευση κυκλοφορίας ή την φοβερή ανέχεια αλλά το πως ο κόσμος αντιμετώπιζε την όλη κατάσταση. Η αίσθηση των Κοζάκων πως η πόλη τους βρίσκεται σε κακή κατάσταση ήταν διάχυτη. Αυτό το συνεχές κράτος τρόμου αποτελούσε μια τόσο «φυσιολογική» κατάσταση για όλους, που αν δεν υπήρχε άμεση απειλή, ξεχνάγαμε ακόμα και το ότι υπήρχε.

Οι συνεχείς διακοπές ρεύματος, που είχαν πλέον γίνει μέρος της καθημερινότητας, κατά μια έννοια, συμβόλιζαν τη στάση που κρατούσε ο λαός απέναντι στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας του. Όσο δεν είχαμε ρεύμα προσπαθούσαμε να τα φέρουμε βόλτα με όποιο τρόπο μπορούσαμε ενώ όταν το ρεύμα ερχόταν ξεχνάγαμε την διακοπή αυτή και απλά ελπίζαμε η επόμενη να μην γίνει πολύ σύντομα. Άλλο ένα παράδειγμα της κατάστασης είναι όταν πήγαινα σχολείο στο Κόσοβο, μερικές φορές η αστυνομία χιμούσε μέσα στην τάξη και «έπαιζε» με εμάς τα παιδιά σημαδεύοντας μας με τα όπλα τους ή παρενοχλούσε τους δασκάλους. Όταν ξαφνικά έφευγε, συνεχίζαμε το μάθημα κανονικά χωρίς να καταλαβαίνουμε γιατί είχαν γίνει όλα αυτά.