Παιχνίδι Χωρίς Κανόνες

Ανερχόμενος, δουλευταράς δικηγόρος (Josh Duhamel) που εργάζεται σε σημαντική δικηγορική φίρμα την οποία διευθύνει ο πολύς Τσαρλς Έιμπραμς (Al Pacino), βρίσκει από την πρώην φιλενάδα του, ενοχοποιητικά στοιχεία για τη βρώμικη δράση ενός μεγαλοβιομηχάνου φαρμακοποιείας (Anthony Hopkins).

Μια ταινία δίχως σαφή προσανατολισμό ως προς την ταυτότητα της και με ένα χαοτικό σενάριο (πολλά από όσα βιώνει ο φιλόδοξος ήρωας είναι από απερίγραπτα έως απίθανα – με την κακή έννοια) να υποδαυλίζει τα θετικά στοιχεία στη σκηνοθεσία του στυλίστα Shintaro Shimosawa, ο οποίος υπογράφει εδώ την πρώτη ταινία του.

Το φιλμ είναι ατμοσφαιρικό, διαθέτει σασπένς και ερωτισμό, ενώ κάποιοι χαρακτήρες του είναι βγαλμένοι από τη μυθολογία του νουάρ. Αυτά είναι τα καλά του «Παιχνιδιού χωρίς κανόνες», ενός έργου βγαλμένου από δεκάδες κινηματογραφικά είδη και φιλμ. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα ερωτικό, αστυνομικό, δικαστικό θρίλερ που πατάει στα κλισέ των ειδών αυτών αλλά αδυνατεί να γίνει πειστικό ή έστω κάπως αληθοφανές στα καίρια σημεία του.

Αντ΄αυτού ο φιγουρατζής σκηνοθέτης καταλήγει σε μια άγονη μανιέρα ύφους και μεγαλομανούς πρόζας, βάζοντας μέχρι και κλασικά τσιτάτα στα χείλη των πιο εμβληματικών ηθοποιών του για να γίνει πιο φαντεζί. Έτσι ακούμε τον Al Pacino να στρέφεται στον Σαίξπηρ για να δώσει πυγμή στα μαθήματα ηθικής του ενώ ο πιο μονοδιάστατος και «κακός» Anthony Hopkins δανείζεται μια ρήση του Στάλιν για να αποδείξει στον ήρωα ότι δεν είναι φτιαγμένος για μεγάλα όνειρα. Κάποιες από αυτές τις συμβουλές θα μπορούσε να τις ακολουθήσει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης