Υπερβάλλεις;… Είναι καλοκαίρι

Έρχονται άνθρωποι, φεύγουν άνθρωποι, κούραση, τείχη στους δρόμους, έρωτες στις στροφές των τραγουδιών, έξω δυσκολία, ταχύτητα και μοναξιά, μέσα αγώνας προσωπικός και αιώνιος, βλαμμένη νοσταλγία, δεν υπάρχει λόγος επιστροφής κι όμως επιστρέφουμε, αγωνίες, η λέξη «λεφτά» πίσω από τις σιωπές μας, ερωτηματικό στην εργασία, ένα τεράστιο χι στην ασφάλεια, ζούμε, το καλοκαίρι ακριβές – προσφέρει ήλιο, νερό, σκιά, χώμα, έναν ορίζοντα για να επανέλθεις.

Ξέρω τι δεν θέλω: να γίνομαι κάθε φορά το πέρσι του εαυτού μου, να βλέπω καρέ καρέ τη σπατάλη μέσα σ΄ένα σύμπαν από ανθρώπους αδιάφορους, ανώνυμους και κακούς. Θέλω να θέλω τον Λ.

Προχθές, στην παραλία του Φονιά, έγινα σαν τσιγγανάκι.

Για κάμποση ώρα επέστρεφα. Με σαγρέ δάχτυλα από το αλατόνερο και κόκκινα μάτια. Επέστρεφα στις ηλικίες των ευρεσιτεχνών. Για κάμποση ώρα περνούσα από τα χρόνια φορώντας μόνο το κάτω μέρος του μαγιό, χωρίς κυτταρίτιδα, μικροσκοπικό σώμα γεμάτο ταχύτητα, μικρό πρόσωπο, τεράστια μάτια.

Στην Καλαμάτα έχουν Ιούλιο, στη θάλασσα αναπνέει το πάθος, χάνουμε ύψος, ξεφυσάμε, κλαίμε, αναρωτιόμαστε μέχρι την επόμενη συγκλονιστική εικόνα. Μετά δικαιοσύνη στο άπειρο.

Σκέφτομαι την Κίμωλο, ιδίως το βράδυ, που τα τζιτζίκια πεθαίνουν πάνω στα καυτά τσιμέντα. Σ’ αγαπώ και το ενδιάμεσο κείμενο είναι απλά επειδή κάπως λείπεις.