Κάθαρση: Έτος Εκλογών

Στο πολύ κοντινό μέλλον, στις ΗΠΑ έχει καθιερωθεί η ετήσια μέρα της Κάθαρσης για λόγους εκτόνωσης των απλών πολιτών. Για σχεδόν 12 ώρες, στη διάρκεια μιας βραδιάς όλοι μπορούν να εγκληματίσουν χωρίς να συλληφθούν ή να τιμωρηθούν! Το χάος και η βία που ακολουθεί δεν έχει προηγούμενο αλλά κάποιοι άνθρωποι έχουν άλλες έγνοιες. Έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια αφότου ο πρώην αξιωματικός της αστυνομίας Λίο Μπαρνς (Frank Grillo) επέλεξε να μη σκοτώσει τον άνδρα που ευθύνεται για το θάνατο του γιου του. Τώρα ο Μπαρνς προσλαμβάνεται ως επικεφαλής της ασφάλειας της γερουσιαστή Ρόαν (Elizabeth Mitchell) που είναι το φαβορί για νίκη στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Η Ρόαν έχει υποσχεθεί να καταργήσει την ετήσια νύχτα της Κάθαρσης στην περίπτωση που κερδίσει το προεδρικό χρίσμα αλλά η νυν διεφθαρμένη κυβέρνηση έχει άλλα σχέδια…

Το franchise της Universal μετρά ήδη το τρίτο μέρος μιας βίαιης περιπέτειας που βγήκε δειλά-δειλά το 2013 (εδώ δεν το είδαμε ποτέ όπως και το δεύτερο φιλμ του 2014) σχεδόν αποκλειστικά για το αμερικανικό κοινό και τρία χρόνια αργότερα ανοίγει φτερά για μια ευπρεπή διεθνή καριέρα, χάρη στην πιασάρικη κεντρική ιδέα και τη σπιντάτη γραφή του. Δεν έχει ακριβώς την ανεγκέφαλη βία των ταινιών του είδους, παρότι φλερτάρει επικίνδυνα με την απενοχοποίηση ή καλύτερα, την νομιμοποίηση της «βίας υπό όρους και προϋποθέσεις» στο όνομα μιας ανώτερης (ολοκληρωτικής;) ιδέας. Ποια είναι αυτή θα αναρωτηθεί λογικά κάποιος που θα βάλει σωστά με το νου του τα χειρότερα (τα φασιστικά μορφώματα με την επικάλυψη μιας θεωρητικά πιο δίκαιης κοινωνίας), αλλά ο εξωφρενικός ρυθμός της κάμερας δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις. Σε μια γκροτέσκα βραδιά αναρχίας και απόλυτης καταστροφής, η αδιαμφισβήτητη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του James DeMonacο (είναι βέβαιο ότι ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης και δημιουργός της σειράς πάει για μεγάλα πρότζεκτ στο μέλλον) επισκιάζει τα πάντα. Στην κυριολεξία επιβάλλεται ισοπεδωτικά η κάμερα του, με το καλοκουρδισμένο μοντάζ να προσφέρει ισχυρές δόσεις σασπένς κάνοντας το κομμάτι της δυναμική δράσης να είναι σχεδόν ισάξιο με εκείνο του θρίλερ.