The Nice Guys

Το Λος Άντζελες του 1977 δεν είναι μια οποιαδήποτε πόλη. Η κρίση πλήττει την «Πόλη των Αγγέλων», καθώς οι άνθρωποι κάνουν ουρές για βενζίνη και όχι για να πάνε σινεμά, πυκνό νέφος προκαλεί το θάνατο των πτηνών, κοπέλες εξαφανίζονται μυστηριωδώς και ο θάνατος μιας πορνοστάρ βάζει στο ίδιο μήκος κύματος και συνεργασίας δύο άντρες: τον αποτυχημένο ιδιωτικό ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς (Ryan Gosling) και τον βίαο μπράβο Τζάκσον Χιλ (Russell Crowe) που συστήνεται στον Μαρτς σπάζοντάς του το χέρι!

Το «Nice guys» θυμίζει τα καλύτερα πρότζεκτ των αδελφών Κοέν – σίγουρα θα το… ζήλεψαν το σενάριο – με τη διαφορά πώς ο δημιουργός της ταινίας Shane Black αρνείται πεισματικά να προσδώσει στα καρέ του, την σοφιστικέ επικάλυψη ή τη στυλιστική μαεστρία με την οποία αποδομούν οι δημιουργοί του «Φάργκο», του «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» και τόσων άλλων σπουδαίων ταινιών, το αμερικανικό όνειρο και τις παραφυάδες του.

Αντίθετα, ο σεναριογράφος των «Φονικών όπλων» και σκηνοθέτης του «Iron man 3», στην τρίτη μόλις σκηνοθεσία του (αναζητείστε οπωσδήποτε το πρώτο του φιλμ «Φιλιά και σφαίρες» από το 2005 με τους Robert Downey Jr. και τον Val Kilmer) κάνει μια αμιγώς ψυχαγωγική, καθαρόαιμη και απενοχοποιημένη κωμική περιπέτεια που δεν διεκδικεί καμιά δάφνη πρωτοτυπίας ή ευρεσιτεχνίας. Όμως αυτή η πεισματική άρνηση της να «καταταγεί» σε μια ανώτερη κλίμακα πνευματικής δημιουργίας είναι και η γοητεία της.

Το «Nice guys» έχει για ήρωες δύο αληθινά ρεμάλια, μια «βρώμικη» αισθητική που περιφρονεί κανόνες και γούστο, μια ιδεολογική αποστροφή που κάνει σκόνη κάθε πολιτική ορθότητα. Οικολόγοι ακτιβιστές, συνωμοσιολόγοι, μαφιόζοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί, μικροαστοί, πορνοστάρ, αδίστακτες μητέρες, ηλίθιοι και πανηλίθιοι (δεν υπάρχουν έξυπνοι στην ταινία- η μία και μόνη εξαίρεση είναι η ανήλικη κόρη του Gosling που είναι και το αστέρι του φιλμ), συνθέτουν το ανθρώπινο μωσαϊκό μιας εκρηκτικής και τόσο ξεχωριστής ταινίας που την απολαμβάνεις μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτεις κάτω από τα γέλια!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης