Η Μηχανή Άμλετ στο Σύγχρονο Θέατρο

Η ψευδαίσθηση της κανονικότητας και οι αυταπάτες της μοίρας του Άμλετ με φόντο την ηθική και ανθρωπιστική κατάρρευση ενός ολόκληρου πολιτισμού, παρουσιάζεται στον σπαρακτικό μονόλογο του Χάινερ Μίλλερ υπό την επήρεια…μέθης.

Ο επαναστατικός στοχασμός του Χάινερ Μίλλερ την περίοδο που μετέφραζε τον Άμλετ, οδήγησαν σε μια μηχανή παραγωγής ερωτημάτων και αδιεξόδων. Μια μηχανή πεσιμισμού, ένα νοσταλγικό μοιρολόι στη σοσιαλιστική ουτοπία. Μια σπαρακτική εξομολόγηση του ίδιου του συγγραφέα που καταγγέλλει τη ματαιότητα της επανάστασης και υπενθυμίζει τις απογοητεύσεις της ιστορίας.

Το έργο είναι μια συντομογραφία μοτίβων από τον Άμλετ του Σαίξπηρ, σαν ερείπια λόγου «με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια της Ευρώπης». Της Ευρώπης που καταρρέει και μάταια προσπαθεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις της. Η προσέγγιση του έργου από τον Γρηγόρη Χατζάκη είναι συμβολική. Η πραγματική έλλειψη νηφαλιότητας του ενός και μόνο ηθοποιού πάνω στη σκηνή, θέλει να αναδείξει την παραμόρφωση που βρίσκεται παντού γύρω μας. Έχοντας χάσει το σημαντικότερο εργαλείο του, τη διαύγεια, ο Βαγγέλης Στρατηγάκος ως απαισιόδοξος Άμλετ, παλεύει να συγκεντρώσει τις σκέψεις του και να σταθεί όρθιος στην κατάσταση που τον τραβάει προς τα κάτω:

«Δεν είμαι ο Άμλετ. Δεν έχω πια ρόλο. Τα λόγια μου δεν έχουν να μου πουν πια τίποτα».