Free to Run

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τις ιδεαλιστικές απαρχές του τζόκινγκ στις αρχές της δεκαετίας του ’60, τον αγώνα για το δικαίωμα στο να τρέχουν οι άνθρωποι – ειδικά οι γυναίκες – ενάντια στον συντηρητισμό των επίσημων αθλητικών σωματείων, και την έκρηξη της επιθυμίας των ανθρώπων να συμμετάσχουν σε αγώνες δρόμου και μαραθώνιους.

Μέσα από τις μαρτυρίες κάποιων «πιονέρων» που πρώτοι τόλμησαν να τρέξουν μόνοι στο δρόμο ή τα πάρκα για την προσωπική τους άθληση και ευχαρίστηση, διαπιστώνουμε ότι μερικά σημερινά δεδομένα (όπως το απλούστατο και τόσο δημοφιλές σήμερα τζόκινγκ) δεν ήταν και τόσο αυτονόητα πριν από λίγα μόλις χρόνια.

Έχει γούστο να ακούς τους πρώτους που τόλμησαν κάτι τέτοιο να περιγράφουν τις αντιδράσεις του περίγυρου. Αρχικά το πλήθος τους αντιμετώπιζε ως εκκεντρικούς ή ακόμη και…«τρελούς» (!) ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που πλήρωσαν με απειλές ή χλευασμό το προσωπικό χόμπι τους. Από τους δρόμους της Νέας Υόρκης μέχρι τα δέντρα των Ελβετικών Άλπεων, άνδρες και γυναίκες, πρωταθλητές ή οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, γίνονται πρωταγωνιστές της ανείπωτης, μέχρι σήμερα, ιστορίας του τρεξίματος, που ούτε λίγο ούτε πολύ γίνεται εμπνευστική και άκρως πολιτική.

Δεν είναι απλώς μία ταινία για την άσκηση ή για τους ανθρώπους που γυμνάζονται αλλά ένα μανιφέστο για το δικαίωμα του καθενός να μπορεί να τρέχει ελεύθερα. Στο φακό μιλούν η πρώτη γυναίκα που έτρεξε τον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο ελβετός εκδότης του πρώτου περιοδικού για το τρέξιμο με τίτλο «Spiridon» (από το όνομα του Σπύρου Λούη), ένας δρομέας ροκ σταρ κ.α.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης