Σε πτήση…

Στο διάστημα 8-11, το πρωί, συμπαγής αισιοδοξία. Για όλα. Για τα λουλούδια, που γέρνουν και φέρνουν την εγκατάλειψη στο μπαλκονάκι. Για την παρέα, που θα σκίσει.
Για τις εποχές, που έρχονται με θόρυβο, σκόνη και αντίλαλο.

Πάμε στη θάλασσα. Θέλω αλάτι και λευκή άμμο, πριν την επίσημη έναρξη. Να κάνω μια βουτιά και να βγω στην επιφάνεια με άλλη αναπνοή, βγεγμένη και λιγότερο θνητή.

Κάνω το πρώτο μου μπάνιο για το 2016. Έχω θάρρος. Αν θες, πρόσθεσε ένα “ρο” ακόμη.
Ξεκάθαρη η σχέση: αδειάζω το περιεχόμενό μου στον αφρό και το παίρνω πίσω ξεσκαρταρισμένο.

Άδειο τοπίο. Όχι αντηλιακό, όχι καπέλο, όχι νερό σε μπουκαλάκια. Όχι εγώ, αλλά εμείς.
Δίνω τη μισή μου ζωή για φως, που να διαρκεί. Για ήλιο και για εκείνον, που θα με φουλάρει με βεβαιότητες.

Ξεκινάω με καταφάσεις και προτάσεις κρίσης. Αυτή την άνοιξη θα εκπέσει η τιμή της αθανασίας. Θα πάμε μια μεγάλη βόλτα με ένα αυτοκίνητο, που θα έχει πολλή βενζίνη και πολλή μουσική.

Το “δυσ” στις δυσκολίες θα εξασθενήσει. Οι φίλοι μας δε θα φεύγουν από το “εδώ”.

Όποιος γελάσει με την πτήση μου, θα το καταλάβω.
Πείτε μόνο ότι για όλα φταίει η μεγάλη βουτιά σε μια παραλία της Τήνου, την εικοστή μέρα ενός Φλεβάρη άξεστου.