Δίπλα στη Θάλασσα

Mέσα της δεκαετίας του 70, στη Νότια Γαλλία. Η Βανέσα (Angelina Jolie), μια πρώην χορεύτρια, ταξιδεύει στην εξοχή μαζί με τον σύζυγό της τον Ρόναλντ (Brad Pitt). αμερικανό συγγραφέα. Καθώς ο γάμος τους περνάει κρίση, οι δυο τους έρχονται σε επαφή με κάποιους κατοίκους μιας παραθαλάσσιας γαλλικής κωμόπολης κι αρχίζουν να κατασκοπεύουν μέσω μιας τρύπας στον τοίχο, το νεαρό φρεσκοπαντρεμένο ζευγάρι του διπλανού διαμερίσματος που ερωτοτροπεί διαρκώς.

Η αίσθηση του υπαρξιακού δράματος (το οποίο όμως επουδενί δεν γίνεται συγκινητικό) κυριαρχεί στα κάδρα της δεύτερης ταινίας που σκηνοθετεί η Angelina Jolie Pitt – έτσι υπογράφει την ταινία της- μετά τον ευπρεπέστατο «Αλύγιστο». Με σενάριο δικό της, απόλυτο έλεγχο του πρότζεκτ και την παρουσία του συντρόφου της Brad Pitt (δεύτερη κοινή εμφάνιση τους μετά το «Mr & Mrs Smith» από όπου ξεκίνησαν όλα στη θορυβώδη σχέση τους), η ταινία κινείται γύρω από το χρονικό της διάλυσης ενός «πετυχημένου» γάμου. Ο ρυθμός της είναι τελετουργικός, αργός, σχεδόν ράθυμος κι απέραντα μονότονος.

Είναι αδιανόητο να μην έχει διαπιστώσει κανείς στο σετ – και κυρίως η σκηνοθέτιδα- αυτή τη μονότονη κίνηση της κάμερας, οπότε με καλή πίστη θεωρούμε ότι πρόκειται για ηθελημένη πρακτική. Όμως για ποιο λόγο η Jolie επιλέγει να χτίσει την ταινία της γύρω από μια οκνηρία που καθιστά όλο το φιλμ βαρετό και ελάχιστα ελκυστικό;

Προφανώς για να δώσει εμφατικά τη ρουτίνα της καθημερινότητας των ηρώων ή να υπογραμμίσει το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η σχέση τους. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε μερικά παραδείγματα ανάλογης θεματικής φιλμ (μια ταινία που μας έρχεται πρόχειρα στο νου είναι ο «Πόλεμος των Ρόουζ») που δείχνουν τη ρουτίνα ενός γάμου χωρίς να είναι απαραιτήτως βαρετά, για να αποδείξουμε ότι μια τέτοια σκηνοθετική άποψη είναι μάλλον άστοχη.

Όμως η πάλαι ποτέ Λάρα Κροφτ επιχειρεί να αποδείξει ότι είναι καλύτερη σκηνοθέτιδα από ότι ηθοποιός και βγάζει από το μανίκι όσους άσους διαθέτει: τo πλούσιο μπούστο της, την εύθραυστη «σοφιστικέ» ψυχολογία της και τον αγαπημένο της Brad Pitt. Ακόμα κι αυτά όμως καίγονται στο βωμό μιας αφόρητης κινηματογραφικής πλήξης όπου τα πάντα δείχνουν ρηχά και ασήμαντα, με αποκορύφωμα το ανεκδιήγητο φινάλε όπου μαθαίνουμε (επιτέλους) την αιτία κατάθλιψης της ηρωίδας.

Η δηθενιά χαρακτηρίζει την ταινία από την αρχή ως το τέλος, με σκηνές που μαρτυρούν ότι οι κεντρικοί πρωταγωνιστές (μέσα κι έξω από την ταινία) έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου και της επαφής με την πραγματικότητα. Η σκηνή με τους αστακούς που τρώει το ζευγάρι για να σκοτώσει κάπως την πλήξη του, είναι μια απλή αλλά τόσο ενδεικτική σκηνή που μετουσιώνει όλη την κοσμοθεωρία τους, σε κινηματογραφικό καρέ.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης