Pulsar με την Ρόζα Προδρόμου στο Bios

“Πετάτε τους νεκρούς ειπ’ ο Ηράκλειτος κι είδε τον ουρανό να χλωμιάζει
Κι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται
Κι έπεσε να φιλήσει κι αυτός το πεθαμένο σώμα του μες στο φιλόξενο χώμα
όπως ο λύκος κατεβαίνει από τους δρυμούς να δει το ψόφιο σκυλί και να κλάψει”
Aπόσπασμα από την “Αμοργό”, Νίκος Γκάτσος (1943)

Το πάλσαρ (pulsar) είναι το πιο ακριβές ρολόι στο σύμπαν: είναι ένα άστρο που καθώς περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του, δίνει την εντύπωση ότι αναβοσβήνει. Μοιάζει με σφυγμό του σύμπαντος. Όταν το βλέπουμε εμείς, είναι ήδη παρελθόν.

Βασικό ερώτημα της παράστασης είναι: Από πού αντλούμε πίστη όταν ο κόσμος φαίνεται να καταρρέει;

Η περφόρμανς εμπνέεται από το υπερρεαλιστικό ποίημα “Αμοργός” του Νίκου Γκάτσου, που γράφτηκε το 1943, εν μέσω της κατοχής των Γερμανών Ναζί στην Ελλάδα και από «Τα Τέσσερα Κουαρτέτα» του T.S. Eliot (1936-1942). Είναι ένας παραληρηματικός μονόλογος συνεχόμενης αφηγηματικής ροής με πολλαπλές μεταμορφώσεις και χρήση ελληνικών και αγγλικών. Η ηρωίδα φλερτάρει ταυτόχρονα με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αποπειράται να αγγίξει το άπιαστο, να βρει ελπίδα στην καταστροφή, να ρίξει φως στο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης. Είναι απεγνωσμένη και αστεία, μεγαλειώδης και παράδοξη, άγρια και ευάλωτη. Το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας – οι ελπίδες, οι ιστορίες, οι φόβοι στροβιλίζονται στο κεφάλι της, καθώς προσπαθεί να ξεδιαλύνει τα κομμάτια της συλλογικής μας ιστορίας και μυθολογίας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να διαχειριστούμε το παρόν.

Η περφόρμανς Pulsar, όπως και η Αμοργός, αντικαθρεφτίζουν μέσω έντονων εικόνων την πάλη για την πίστη στην ανθρώπινη φύση, με άξονα το σπόρο του θανάτου σ’ ένα πανηγυρικό φυσικό περιβάλλον ή την αχτίδα της ζωής σ’ ένα περιβάλλον που αποσυντίθεται.

Πλάι στην “Αμοργό”, ακούγονται και υφαίνονται αποσπάσματα από τα εξής έργα : “Ο θεός είναι νεκρός” από το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα του Φ. Νίτσε, “Αυτό Είναι Μόνο για να Πω” του Κάρλος Ουίλιαμς Κάρλος, “Τα 4 Κουαρτέτα” του Τ.Σ. Έλιοτ, “Ωδή σε ένα Μήλο” του Π. Νερούντα και άλλα.

Ο λόγος σωματοποιείται και μέσα από το ζοφερό παρόν, προτάσσει το χιούμορ και την ελπίδα – χωρίς αυτά είμαστε χαμένοι.

Συντελεστές:
Ιδέα/σύλληψη/ερμηνεία: Ρόζα Προδρόμου
Σκηνοθεσία: John Britton
Κινησιολογική επιμέλεια : Μαριέλα Νέστορα
Μουσική : Τηλέμαχος Μούσας
Σκηνικά-κοστούμια : Λουκία Χατζέλου
Φωτισμοί : Χριστίνα Θανάσουλα
photo credits : Μυρτώ Αποστολίδου

Σύντομο βιογραφικό John Britton
Ο John Britton [ http://duende-ensemble.com/ ] είναι Βρετανός σκηνοθέτης, περφόρμερ και δάσκαλος με πολύχρονη εμπειρία στο χώρο του θέατρου. Έχει σημαντική διεθνή διδακτική και σκηνοθετική εμπειρία στην Ευρώπη, την Ασία και την Αυστραλία. Είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ομάδας DUENDE, που απαρτίζεται από καλλιτέχνες και περφόρμερ διεθνούς εμβέλειας. Έχει πρόσφατα σκηνοθετήσει και συνδημιουργήσει τις πολυβραβευμένες παραστάσεις ακροβατικών και σωματικού θεάτρου “Jerk” και “Finding the Silence”.
Τέλος, είναι ο συγγραφέας του “Εncountering Ensemble” (Methuen 2013) – το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο για τις μεθόδους δουλειάς σε ανσάμπλ.

Σύντομο βιογραφικό Ρόζας Προδρόμου
Η Ρόζα Προδρόμου είναι ελληνoβρετανίδα ηθοποιός / περφόρμερ και δασκάλα σωματικού θεάτρου.
Πρόσφατες συνεργασίες περιλαμβάνουν τους σκηνοθέτες / χορογράφους :
Θέατρο / περφόρμανς : “Νεκρή Φύση”, Yelp danceco, “Vacuum” Robin Riegels (Πολωνία, Grotowski Center), “Ηλέκτρα” Ευριπίδη, Phillip Zarrilli (σχεδίασμα, Επίδαυρος), “Επτά επί Θήβας” Αισχύλου, Α. Αζάς ,”Silence”, Α. Χιώτη, Vasistas (Ελλάδα/ Γαλλία), “Οι Δίκαιοι” Καμύ, Σ. Στρούμπος, Ομάδα Σημείο Μηδέν και άλλες. Κινηματογραφικές / video art συνεργασίες : “Rape of the Sabine Women”, Eve Sussman & the Rufus Corporation (Ν. Υόρκη), “Η Αφροδίτη των κουρελιών σε μετάβαση” Mic. Pistoletto & M. Zygouri, “It’s Not About Fame” A. Buerger (Βερολίνο),”Spineline” Τ. Λάγγης και άλλες.    

Μέρες και ώρες παραστάσεων: από 15/5 έως 31/5, κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 20.30
Διάρκεια: 60΄
Είσοδος: 10€
Τηλέφωνο: 2103425335