Το Λάθος Αστέρι

«Το λάθος αστέρι» είναι το μάλλον ατυχές αποτέλεσμα της πολύ δύσκολης (έτσι κι αλλιώς) προσπάθειας να αποδοθεί στα ελληνικά ο εξαιρετικός τίτλος The fault in our stars. Είναι ένας τίτλος σχόλιο πάνω στη γνωστή φράση του Σαίξπηρ (από την τραγωδία Ιούλιος Καίσαρας) «The fault, dear Brutus, is not in our stars, But in ourselves». Ο Κάσιος δηλαδή λέει ότι δεν πρέπει να κατηγορούμε τα άστρα (τη μοίρα δηλαδή) για τα προβλήματά μας, αλλά τους ίδιους μας τους εαυτούς. Όμως, αυτά τα δύο παιδιά, που από παιδιά αντιμετώπισαν το φοβερό αυτό πρόβλημα υγείας και το προσδόκιμο της ζωής είναι τόσο μικρό, που έχουν σφάλει; Ήταν απλά άτυχα και δεν φταίνε σε τίποτα. Άρα το «The fault in our stars» δηλώνει ότι υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες οι άνθρωποι είναι απλά φοβερά άτυχοι.

Δεν υπάρχει όμως διάθεση μοιρολατρίας ή παραίτησης στο έργο- το αντίθετο μάλιστα. Η Hazel και ο Gus είναι δύο γενναίοι έφηβοι που αντιμετωπίζουν με θάρρος τις ταλαιπωρίες που τους έχει φέρει ο καρκίνος. Η Hazel ζει με τη βοήθεια μιας μπουκάλας οξυγόνου, την οποία μεταφέρει μαζί της, όπου κι να πάει. Ο Gus έχει προσθετικό πόδι. Παρά τα βάσανά τους, τα δυο παιδιά δεν χάνουν το κουράγιο τους και ζουν ένα μεγάλο έρωτα. Σε ένα ρομαντικό ταξίδι στην Ολλανδία θα γνωρίσουν τον αγαπημένο τους συγγραφέα (τον ερμηνεύει ο Willem Dafoe), αλλά τα αποτελέσματα της συνάντησης θα είναι περίεργα. Στο φινάλε η συγκίνηση γνωρίζει μια πολύ δυνατή κλιμάκωση.

Η ταινία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη ρεαλιστική και δραματική αποτύπωση μιας ζοφερής πραγματικότητας και στην ανάγκη να δώσει κουράγιο, αισιοδοξία και να υμνήσει την αγάπη για τη ζωή. Η ταινία που έχει κόψει ασυνήθιστα πολλά εισιτήρια στην Αμερική για το θέμα της, έχει κατηγορηθεί από πολλούς κριτικούς ότι είναι ένα συμβατικό δράμα, που χρησιμοποιεί ένα δύσκολο θέμα, για να κάνει το κοινό να κλάψει. Ωστόσο, είναι ένα συγκινητικό και γλυκό έργο. Η μουσική ντύνει όμορφα τις πιο ποιητικές και τρυφερές στιγμές της ταινίας. Παρά το ότι κάποιες στιγμές, στην προσπάθεια να αναδειχθούν τα θετικά πρότυπα, οι κεντρικοί χαρακτήρες (ιδίως ο Gus, τον οποίο ερμηνεύει ο Ansel Elgort με το χαμόγελο του Ρουβά και τις εξυπνακίστικες ατάκες) γίνονται υπερβολικά χαριτωμένοι . Όμως, όταν το δράμα γνωρίζει τις κορυφώσεις του, αποδεικνύεται ότι η ταινία δεν έχει καμία διάθεση να ωραιοποιήσει καταστάσεις. 

Οι ερμηνείες είναι πολύ φυσικές, ιδίως από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές. Ξεχωρίζει η Shailene Woodley, στον δύσκολο ρόλο της Hazel, καθώς αυτός γνωρίζει πολλές συναισθηματικές εναλλαγές. Ο ρόλος του διάσημου συγγραφέα, τον οποίο ερμηνεύει ο Willem Dafoe τους προέκυψε κάπως υπερβολικά περίεργος, ίσως για να αξιοποιηθεί το υποκριτικό ταλέντο του γνωστού ηθοποιού σε έναν αντισυμβατικό ρόλο. Όμως, οι εναλλαγές στις διαθέσεις και τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου ανθρώπου νομίζω ότι σε κάποιο σημείο μοιάζουν κάπως ανεξήγητες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ένα γλυκό έργο με ένα δύσκολο θέμα, που το κάνει να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα ρομαντικά εφηβικά έργα. Τα δυνατά του σημεία είναι η ανθρωπιά και η ρεαλιστική αποτύπωση της δραματικής ζωής κάποιων νέων παιδιών, που δεν υπήρξαν τυχερά, αλλά δεν χάνουν την διάθεση να ζήσουν και να ερωτευθούν. Υπάρχουν όμως και σημεία, που οι ήρωες είναι υπερβολικά συμπαθείς και αισιόδοξοι, για να είναι αληθινοί. 

Γιώργος Σμυρνής