Είδαμε τους «Αισθηματίες» στις Νύχτες Πρεμιέρας: Πορφυρά ποτάμια κέτσαπ

Η ταινία αφηγείται την ιστορία δύο νέων φίλων, των βραβευμένων με το βραβείο Χορν τα δύο τελευταία χρόνια Δημήτρη Λάλο και Χάρη Φραγκούλη. Οι δύο νέοι πραγματοποιούν βρομοδουλειές και δολοφονίες για έναν πλούσιο, που λειτουργεί σαν μαφιόζος αλλά δείχνει ευυπόληπτος μεγαλοαστός. Κι οι δυο, αν και στυγνοί φονιάδες, ερωτεύονται: ο ένας την κόρη του αφεντικού του και ο άλλος μια πόρνη. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό και για τους δύο.

Έτσι το φιλμ σε οδηγεί στα εξής συμπεράσματα: 1) Όσοι είναι αισθηματίες, την πατάνε στην ζωή. 2) Ποτέ μην ερωτεύεσαι την κόρη του αφεντικού. 3) Όταν βασανίζεις τον προαγωγό της πόρνης- ερωμένης σου, φρόντισε να τον αποτελειώσεις. Γιατί διαφορετικά, θα σε εκδικηθεί.  Πέραν αυτών, δεν υπάρχουν και πολύ σοβαρά ζητήματα και ιδέες, που να αναλύονται στο έργο.

Η ταινία δεν είναι απόλυτα ολοκληρωμένη και γι’ αυτό συμμετέχει στο φεστιβάλ ως work in progress. Αυτό που φάνηκε να έχει μεγάλο πρόβλημα ήταν ο ήχος. Πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις τι λένε, ενώ και η μουσική (με πολλούς ρετρό, λαϊκούς και μελό ήχους) ήταν σε αχρείαστα μεγάλη ένταση. Ως προς την εικόνα, ο σκηνοθέτης προσπάθησε να δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό το κομμάτι, αλλά τα αποτελέσματα δεν είναι εντυπωσιακά. Μουντά χρώματα, αδιάφορα ντεκόρ και επιλογές τοποθεσιών, γωνίες λήψεις προβληματικές.

Η ταινία έχει ακραίους χαρακτήρες, που ζουν στο όριο. Υπάρχει ακραία βία. Το σενάριο είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά, ενώ υπάρχουν αρκετά υπερβολικά ξεσπάσματα συναισθηματισμού, που δεν κολλάνε με την τελείως ψυχρή (ενίοτε κωμική) βιαιότητα των χαρακτήρων. Οι περισσότερες σκηνές βίας δεν είναι καλά γυρισμένες. 

Ως προς τους ηθοποιούς, καλύτερος όλων ήταν ο Χάρης Φραγκούλης, που έκανε τον νεαρό δολοφόνο, τον ερωτευμένο με την πόρνη Ευτυχία Γιακουμή. Είχε ένταση στο παίξιμό του, πολύ καλή κίνηση, μπορούσε να κερδίσει τον φακό ακόμα και με απλές χειρονομίες και νεύματα. Την ερμηνεία του αδικούσε βέβαια το σενάριο της ταινίας. Η Γιακουμή ήταν όσο σέξι και πονεμένη χρειαζόταν για τον συγκεκριμένο ρόλο κι έδωσε μια ικανοποιητική ερμηνεία, όπως και ο Τάκης Μόσχος, στον ρόλο του κακού μεγαλοαστού, που καταπιέζει την κόρη του και διατάζει διαρκώς φόνους. Η ερμηνεία του Δημήτρη Λάλου δεν εντυπωσίασε, ενώ η Ηλιάνα Μαυρομάτη μάλλον το κουράζει από κάποια στιγμή, τόσο μελοδραματική και τόσο ημίγυμνη. Η σκηνή του βασανισμού της Ευτυχίας Γιακουμή από τον λογιστή που μιλούσε αγγλικά και όλοι στην Ελλάδα τον μισούν, ήταν μάλλον ένα φτηνό σχόλιο εις βάρος του ΔΝΤ και της Τρόικα. Τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα. Στο τέλος σου μένει κι ένα αίσθημα αδικίας, αν και όλοι σχεδόν στο έργο είναι αποβράσματα της κοινωνίας και αδίστακτοι φονιάδες.

Γενικά, η ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη αποδεικνύει ότι όσοι είναι «Αισθηματίες» την πατάνε στην ζωή… Και στις ταινίες! Το έργο προσπαθεί να δείξει ακραία βία, αλλά σπάνια αυτή είναι πειστική, ούτε ισορροπεί καλά με το μελόδραμα, το σενάριο έχει πολλά κενά, ο ήχος δεν είναι καλός. Στα θετικά της ταινίας, πάντως, είναι ο γρήγορος ρυθμός, που δεν κολλάει και κάποιες δυνατές ερμηνείες.

Γιώργος Σμυρνής