Ο Μπαμπάς εκπαιδεύεται στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών

Ο Προκόπης, ταβερνιάρης στο επάγγελμα, καλείται να εκπαιδευτεί επειγόντως ώστε να μπορέσει να ενσωματωθεί στους αριστοκρατικούς κύκλους του γιου και της νύφης του. Η επιχείρηση-εκπαίδευση του μπαμπά του επιβάλλει να μιμείται έναν τρόπο ζωής και κοινωνικής συμπεριφοράς ξένο προς τις τίμιες αρχές και ρίζες του. Ωστόσο, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλει ο ήρωας Προκόπης, στο τέλος δεν κατορθώνει παρά να εκφράζεται όπως οι δικές του λαϊκές καταβολές ορίζουν. Ο πατέρας που παλεύει να κρατήσει τα ήθη, τα έθιμα και τα πιστεύω του, ο γιος που προχωράει μπροστά ξεχνώντας τις ρίζες του, η πλούσια νύφη που απαιτεί να μεταλλαχθούν όλοι σε αριστοκράτες. Ποιος θα δώσει το μάθημα; Ποιος θα απαρνηθεί τη γενιά του; Ποιος θα «εκπαιδευτεί» τελικά; Ένα έργο τρυφερό, ανθρώπινο, κωμικό, συγκινητικό, ανατρεπτικό… ένα έργο ακριβώς όπως η ίδια μας η ζωή.

Σημείωμα του σκηνοθέτη, Γιώργου Κωνσταντίνου:
“Ο Μπαμπάς εκπαιδεύεται”  και ο σκηνοθέτης, στην προκειμένη περίπτωση, εγώ, χαίρεται που χτίζει μια απολαυστική ιστορία, και που αν δεν ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις θα την έλεγα διαχρονική. Σπάνια, γιατί λίγες ιστορίες αναφέρονται στη στοργή πατέρα προς τον γιο του. Συνήθως, η μητέρα είναι η ηρωίδα της ζωής. Ο Σπύρος Μελάς το τόλμησε, το ένιωσε ίσως, και σκιαγράφησε έναν πατέρα με τόσο βαθιά αισθήματα.
Ανέφερα το έργο σαν διαχρονικό γιατί κακά τα ψέματα, από αρχαιοτάτων χρόνων, που λένε, ο πατέρας αγαπούσε και προστάτευε τα παιδιά του. Όμως εδώ ο ήρωας, ο Προκόπης, παραμερίζει τα δικά του συμφέροντα, την ύπαρξη και τη ζωή του ακόμα, για την αγάπη που έχει στον γιο του.
Το πρωτότυπο; Δεν προσφέρει αυτή την αγάπη βαρύγδουπα και μελοδραματικά. Η αφέλεια, η αγαθοσύνη και ο αυθορμητισμός του, η τσαπατσουλιά του να δείξει το βαθύ του αίσθημα, γίνεται τόσο διασκεδαστικό, και βγάζει τόσο γέλιο, που πραγματικά σου ανοίγει την ψυχή.
Είμαι τυχερός για άλλη μια φορά που παρουσιάζομαι στο Κρατικό θέατρο, μετά τον «Κατά φαντασίαν ασθενή». Κι αυτή τη φορά και ως σκηνοθέτης. Είμαι ηθοποιός. Κι αυτοί που σκηνοθετώ είναι ηθοποιοί. Τους αγαπώ και τους εμπιστεύομαι. Είμαστε ομάδα. Έχουμε έναν κοινό στόχο. Να κάνουμε, και νομίζω ότι το έχουμε πετύχει μέχρι τώρα, μια παράσταση άξια του θεάτρου που μας εμπιστεύθηκε, του εμψυχωτή του Κρατικού Θεάτρου αυτού του τόπου, Καλλιτεχνικό του Διευθυντή, και του κόσμου που θα έρθει να μας δει και να μας εμπιστευτεί.
Ευχαριστώ.