Περιμένοντας τον Γκοντό στο θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν

Το “Περιμένοντας τον Γκοντό”, είναι το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού και ίσως το σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ου αιώνα. Έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών και συζητήσεων. 

Η ιστορία αφορά δύο άστεγους αλήτες (ή μήπως δύο πάμπτωχους διανοούμενους) που περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκόντο που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Στην εποχή που γράφτηκε, ενσωμάτωνε την τραγική εμπειρία του παγκοσμίου πολέμου -που μόλις είχε τελειώσει- με την αναμονή για την ανασυγκρότηση πάνω στα ερείπια του ολέθρου.

Σήμερα, μέσα στο κλίμα του ζόφου και της ανασφάλειας που υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο και ιδιαίτερα στην χώρα μας, οι ήρωες του Μπέκετ -που περιφέρονται σ’ ένα αφιλόξενο σύμπαν και περιμένουν απεγνωσμένα κάτι ή κάποιον- μοιάζουν τραγικά σύγχρονοι. Το έργο φαίνεται να έχει ιδιαίτερη απήχηση σε καιρούς κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Στην παρούσα οικονομική συγκυρία η απήχησή του ανανεώνεται και πάλι. Ο καταναλωτισμός και η επί ματαίω απόκτηση υλικών αγαθών έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Ήρθε η ώρα για αναθεώρηση και απογύμνωση μέχρι τα στοιχειωδώς αναγκαία. Και δεν υπάρχει έργο πιο απογυμνωμένο, πιο στοιχειώδες από το «Περιμένοντας τον Γκοντό», για το οποίο ο Μπέκετ αρνήθηκε να αποκαλύψει τα μυστήριά του, πέρα από το ότι είναι ένα έργο «με γέλιο και δάκρυα».
Εξήντα χρόνια από τότε που γράφτηκε, η αλλαγή που έχει συντελεστεί στη συμμετοχή των γυναικών σε πολιτικές και οικονομικές θέσεις στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, υπέβαλε την ιδέα τα πρόσωπα του Μπέκετ να χάσουν το φύλο τους και να δούμε ανθρώπινα πλάσματα -κι όχι μόνο άνδρες- στον τόπο και στον χρόνο του έργου.
Έτσι γυναίκες ηθοποιοί παίζουν τους πέντε ανδρικούς ρόλους του έργου.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Σουζάνα Χούλια
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Χορογραφία: Πωλίνα Κρεμαστά
Παίζουν: Κάτια Γέρου, Δήμητρα Χατούπη, Μυρτώ Αλικάκη, Λουκία Πιστιόλα, Εύα Βαμβακά.
Διάρκεια: 110′ χωρίς διάλλειμα