Οι Γερμανοί ξανάρχονται από το ΚΘΒΕ

Πρόκειται για μια απολαυστική κωμωδία η οποία αποτελεί καθρέφτη της μεταπολεμικής Ελλάδας και που αποδεικνύεται, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, προφητικά επίκαιρη.

Οι Γερμανοί έφυγαν από την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944. Η παράσταση ανέβηκε το 1946 στο Θέατρο Ρεξ-Κοτοπούλη με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά έργα των «Διόσκουρων» του ελληνικού θεάτρου, Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου.

Η ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», παραγωγής της Φίνος Φιλμ, έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιανουαρίου του 1948 και έκοψε μόνο στην πρώτη προβολή στην Αθήνα 136.033 εισιτήρια. Ήταν το εφαλτήριο της μεγάλης, προσωπικής πια, καριέρας στο θέατρο και στο σινεμά του Λογοθετίδη, που θα κρατούσε ως το 1960 και τον πρόωρο θάνατό του. Αλλά ήταν και η αρχή μιας ολόκληρης σειράς διαχρονικών κωμωδιών των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν γραμμένες για τον Λογοθετίδη. Μεταφέρθηκε στην τηλεόραση σε σκηνοθεσία του ίδιου του Σακελλάριου, με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο στον κεντρικό ρόλο.

«Οι Γερμανοί ξανάρχονται» με αφορμή τον φόβο για την επιστροφή των κατακτητών και με ουσιαστικό θέμα το θέμα του διχασμού που χαρακτηρίζει τους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων είναι διαχρονικοί και επίκαιροι πάντα γιατί ακριβώς μπόρεσαν να χαρακτηρίσουν με τέτοια ακρίβεια την εποχή τους, μιλώντας με «σκηνικό» την επικαιρότητα του εμφυλίου για την ανάγκη των Ελλήνων να είναι ενωμένοι σε καιρό ειρήνης ή πολέμου απέναντι σε κάθε κατακτητή, απέναντι σε κάθε κίνδυνο που τους απειλεί…

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Οι δικοί μου ήρωες ήταν πάντα ανώνυμοι. Κρυμμένοι πίσω από πάγκους στις λαϊκές αγορές, στα εμπορικά καταστήματα με τα τόπια τα υφάσματα, σε αμφιβόλου καθαριότητας κουζίνες, σε φορτηγά, ανεβασμένοι σε κολώνες της ΔΕΗ με ιμάντες να φωνάζουν, πίσω από υπερμεγέθη μηχανήματα που τους κάνουν να μοιάζουν ακόμα πιο μικροί κι ασήμαντοι.

“Ταγμένοι για τη ρέγγα και το χαλβά, σ’ αυτά που πάντοτε θα ξαναγυρίζουν.”
Κάθε φορά που κατεβαίνω στο Καπάνι να ψωνίσω, μα ζαρζαβατικά, μα ψάρια ή κρέατα αντικρύζω όλη την Ελλάδα σε μια σταλιά τόπο. Με τα χρώματα, τις μυρωδιές, τη βρωμιά και την καθαριότητα, την πονηριά, την απάτη, το κιμπαριλίκι, την τιμιότητα. Γρήγορα χέρια, βλέμμα αστραφτερό, ζύγι περίεργο, υγρά χαρτονομίσματα.
Θόδωρος, Μαρία, Γιώργος, Ουρανία, Λευτέρης, Νίκος, Αννέτα, Ξενοφών, Δανάη, Μιχάλης, Μαριγώ, Ζήσης, Αλέξανδρος, Εύη, Τηλέμαχος, Δέσποινα, Δημήτρης, Νίκος, Βασίλης, Ελένη, Αμυγδαλιά, Ροδή, Στέλιος, Κωνσταντίνα …

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ψηφίζουν όποτε αποφασίσουν εκείνοι που ξέρουν καλύτερα, που σκοτώνονται κάθε μέρα προς όφελος εκείνων που ξέρουν καλύτερα, που εύκολα ή δύσκολα, με το ζόρι συχνά, πληρώνουν δόσεις, δάνεια, εφορίες, αμαρτίες εκείνων που ξέρουν καλύτερα και το βράδυ γυρίζουν σπίτι τους, τρώνε πικρό ψωμί, βλέπουν τηλεόραση, τσακώνονται με τους συγγενείς, φίλους, γειτόνους για το ποιός είναι καλύτερος από αυτούς που ξέρουν καλύτερα. Φοβούνται, πιστεύουν κάθε επιτήδειο, νομίζουν ότι κατάλαβαν, είναι ράθυμοι, ανάβουν ένα κερί στη Παναγιά – γιατί ποτέ δεν ξέρεις -, έχουν ψιλά στη τσέπη τους για τα παιδιά στα φανάρια και τους ζητιάνους.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο, στα Δερβενάκια και στο Ρούπελ, που ακολούθησαν τις σωρούς του Παλαμά και του Σεφέρη σε καιρούς δύσκολους. Θα μπορούσαν να λέγονται Καραϊσκάκης ή Αθανάσιος Διάκος αλλά δεν έτυχε. Όμως μ’ ένα περίεργο, ακατανόητο τρόπο κατέχουν το αυτονόητο. «Ότι μονάχα εκείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο».»
Οι δικοί μου ήρωες ήταν πάντα ασήμαντοι. Και ανώνυμοι. Είναι οι ήρωες του έργου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».

Συντελεστές
Συγγραφέας: Αλέκος Σακελλάριος-Χρήστος Γιαννακόπουλος
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας
Δραματουργική επεξεργασία –μουσική επιμέλεια: Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης
Σκηνικά: Δέσποινα Ντάνη
Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιορδάνης Αϊβαζόγλου