Ερμηνεύει η Κάτια Γέρου.
Ένας από τους μονολόγους της συλλογής Τέταρτη Διάσταση, η Ισμήνη άρχισε να γράφεται το 1966 και ολοκληρώθηκε μέσα στα χρόνια της δικτατορίας (1971) όταν ο Ρίτσος ήταν εκτοπισμένος στη Σάμο.
Ποιος θα γνώριζε την Ισμήνη αν δεν ήταν αδελφή της Αντιγόνης; Ποια είναι η γυναίκα του Ρίτσου που περιφέρεται και μιλάει στον αμίλητο ακροατή της; Μιλάει για την Ισμήνη; Είναι η Ισμήνη; Ως τι μιλάει για τα πρόσωπα του μύθου, για γεγονότα της Ιστορίας περασμένα και πρόσφατα;
Πρόσωπο και προσωπείο, μύθος και Ιστορία, παρόν, παρελθόν και μέλλον, συλλογική και ατομική εμπειρία, φθορά και αισθησιασμός, συνυπάρχουν σ’ αυτόν τον μονόλογο του Ρίτσου. Ταυτόχρονα, στο κείμενο της Ισμήνης διατυπώνεται ένας λόγος ανατρεπτικός και βαθύτατα πολιτικός που αφορά άμεσα τον σημερινό θεατή. Η ηρωίδα του Ρίτσου μιλά και θυμάται, υποσκάπτει τον μύθο της ένδοξης αδελφής της, κρίνει ιστορικές συγκυρίες και ανθρώπινές αδυναμίες μέσα από το βλέμμα του μέσου, αισθησιακού ανθρώπου που η ζωή του σημαδεύεται ανεξίτηλα από την δίνη γεγονότων που τον υπερβαίνουν.
Στην παράσταση αυτή, το πρόσωπο που εκφωνεί την «Ισμήνη» (Κάτια Γέρου) στέκεται στο σανίδι του Κινητήρα, τώρα, στην ταραγμένη Αθήνα του 2011, δίπλα στον ανώνυμο άνδρα (Ήλιος Σαγίς) που εισβάλει στον χώρο της και κινείται δίπλα της βουβός και απροσπέλαστος, μέχρι το τέλος της παράστασης.
Κοστούμια: Χριστίνα Μπάρλου-Παπούλια
Συνθέσεις ήχων: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Φωτισμοί: Ηλίας Κωνσταντακόπουλος
Φωτογραφίες: Πέτρος Αλατζάς
