Ο Χορευτής

Το κείμενο Ο Χορευτής (Der Tänzer, 1971), στο οποίο βασίζεται η σκηνική σύνθεση του Θεόδωρου Τερζόπουλου, είναι εμπνευσμένο από τη γνωστή μινωική τοιχογραφία με την ταυρομαχία. Πρόκειται για το πιο πολυσυζητημένο και σχολιασμένο από τα λεγόμενα ελληνικά ποιήματα του Άρεντ, καθώς ο ποιητής με το έργο αυτό πραγματοποιεί μία καλλιτεχνική υπέρβαση, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα καινούριο λογοτεχνικό είδος, στο μεταίχμιο της ποίησης και του θεατρικού λόγου.

Το βασικό θέμα του Χορευτή είναι η σύγκρουση δύο δυνάμεων, που καταλήγει σε καταστροφή. Οι δυνάμεις αυτές, αν και διαμετρικά αντίθετες, φαίνεται ωστόσο να συμπληρώνουν η μία την άλλη. Ερμηνεύονται ως αποκρυστάλλωση του ορθολογικού στοιχείου αφενός και του στοιχείου του ενστίκτου αφετέρου, η αναμέτρηση των οποίων αναδεικνύεται με πολλούς τρόπους και στην αρχαία τραγωδία.

Στην παράσταση του θεάτρου Άττις η σύγκρουση αυτή ερμηνεύεται από τον ηθοποιό Τάσο Δήμα ως η πάλη ενός γηρασμένου και αποκαμωμένου σώματος στα πρόθυρα της άνοιας με τις στερνές, αλλά πανίσχυρες εκδηλώσεις της ζωτικής του ενέργειας, που από πηγή χαράς και έκστασης έχει μεταβληθεί σε εχθρικό γεγονός, καθώς ακόμα εμποδίζει βασανιστικά την εκπλήρωση της μοναδικής πια επιθυμίας του, επιτέλους να πεθάνει. Στην παράσταση συμμετέχει και ο Θεόδωρος Τερζόπουλος.

Μετάφραση: Τόρστεν Ίσραελ

Διασκευή: Θεόδωρος Τερζόπουλος