Σε ανάλαφρο ύφος η τελευταία ταινία του παραγωγικότατου Νίκου Παναγιωτόπουλου, έχει το προσωπικό του στίγμα αλλά είναι και από τις πιο αδύναμές του.
Ένας μοναχικός συγγραφέας (Λευτέρης Βογιατζής) γράφει για τα οπωροφόρα δέντρα που βρίσκονται σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Ήρωάς του είναι ο Καρπουζοκέφαλος (Νίκος Κουρής) που γυρίζει στους δρόμους της πόλης. Σε κάθε του βήμα ανακαλύπτει τους ήχους, τα αρώματα και τις γεύσεις της Αθήνας, δοκιμάζει όλα τα φρούτα της και συναντά στις περιπλανήσεις του τους πιο απίθανους χαρακτήρες. Τρελός ή αλαφροϊσκιωτος για τους πιο πολλούς διαβάτες, έχει μια δική του ιδιόμορφη σοφία και ένα τρόπο να χαίρεται τη ζωή…
Καλή η ιδέα του Παναγιωτόπουλου (βασίστηκε στο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου) να δείξει μια άγνωστη Αθήνα μέσα από τα μάτια ενός ‘idiot savant’. Δυστυχώς όμως, η νέα ταινία του πολύπειρου σκηνοθέτη πέφτει θύμα των εμμονών και αδυναμιών του. Όπως όταν, παρασυρμένος από τη γνωστή βιβλιοφιλία του, βάζει έναν συγγραφέα να σχολιάζει τα γραπτά του, κάτι που ισοδυναμεί με κινηματογραφική αυτοκτονία. Τελικά, ο συγκερασμός δοκιμιακού και φαρσικού ύφους με την παρέλαση από ανόητες γυναίκες, κεφάτους ηλικιωμένους, γραφικούς μπάτσους και παμπάλαια αστεία, μου προκάλεσε περισσότερο αμηχανία παρά ευθυμία.
Θοδωρής Τσιάτσικας
